نکونیوز - پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد - پربيننده ترين عناوين پتروشیمی :: rss_full_edition https://www.neconews.com/vsnhtmynd31g2.ft2.html Sat, 11 Dec 2021 12:24:13 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 https://www.neconews.com/skins/default/fa/{CURRENT_THEME}/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد https://www.neconews.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد آزاد است. Sat, 11 Dec 2021 12:24:13 GMT پتروشیمی 60 خروج دولت از شرکت‌داری با عرضه سهام پتروشیمی خلیج فارس https://www.neconews.com/vdci33azqt1auq2.cbct.html به گزارش سازمان بورس و اوراق بهادار، «سیاوش وکیلی» در مورد ابعاد مختلف بزرگترین عرضه سهام دولتی (هلدینگ پتروشیمی خلیج فارس) در بازار سهام، اظهارکرد: بازار هم‌اکنون از کمبود نقدینگی رنج می‌برد به همین خاطر دو موضع‌گیری متفاوت در برابر عرضه‌های اولیه وجود دارد و هر کدام از این دو گروه استدلال‌های خاص خود را در این‌باره دارند. وی به رصد آگاهانه بازار سهام توسط سازمان بورس اشاره کرد و گفت: مسوولان سازمان بورس سعی می‌کنند به منظور حفظ ماهیت بازار سرمایه هر چند یکبار، یک عرضه اولیه در این بازار انجام دهند زیرا به اعتقاد بنده و اکثر کارشناسان اگر در بورس عرضه اولیه به درستی شکل نگیرد و شرکت های سهامی به منظور تامین مالی و شفافیت درآمدهای خود وارد آن نشوند، دیگر این بازار معنایی نخواهد داشت. وکیلی افزود: اقدام سازمان خصوصی سازی و سازمان بورس و اوراق بهادار به منظور عرضه بلوکی سهام دولت (هلدینگ پتروشیمی خلیج فارس) در بازار دوم بسیار ارزشمند به حساب می‌آید و نکته قابل توجهی که می‌توان به آن اشاره کرد آن است که این عرضه به سبب حجم بالایی که دارد به صورت بلوکی توسط سهامداران عمده و حقوقی خریداری می‌شود پس سهامدار خرد نمی تواند آن را خریداری کند که از این جهت نگرانی در بازار ایجاد شود. این کارشناس ارشد بازار سرمایه تاکید کرد: عرضه سهام هلدینگ پتروشیمی خلیج فارس به صورت بلوکی مسیر را هموار می‌کند تا چند شرکت سرمایه‌گذار بزرگ بتوانند در قالب یک کنسرسیوم اقدام به خرید سهام دولتی کنند. وی بیان کرد: دولت علاوه براینکه می‌تواند با عرضه سهام مذکور در بازار سرمایه به تامین مالی قابل ملاحظه دست پیدا کند با عرضه سهام پتروشیمی هلدینگ خلیج فارس نشان داد که تمایل دارد از شرکت‌داری و مدیریت مستقیم خارج شود. امیدواریم که این امر در سایر اموال دولت نیز رخ دهد. وکیلی گفت: عرضه سهام دولت به صورت بلوکی آسیب و مشکلی به بازار اول که سهامداران خرد حقیقی در آن حضور دارند وارد نخواهد کرد پس به همین خاطر لازم است سهامداران از هرگونه اقدام عجولانه بپرهیزند، زیرا عرضه سهام دولت در بازار سهام نشان از فاصله گرفتن دولت از فروش اوراق خزانه اسلامی و قوی تر شدن بخش خصوصی دارد. این کارشناس بازار سرمایه در خصوص اقدامات سازمان بورس در راستای ایجاد اطمینان خاطر بین سهامداران خرد مبنی بر عدم تاثیر گذاری عرضه بلوکی این سهام بر بازار سرمایه، گفت: اکنون نیاز است سازمان بورس به سبب ایجاد اطمینان خاطر بین سهامداران خرد حقیقی در خصوص عدم تاثیرگذاری عرضه سهام بلوکی دولت در بازار دوم بر بازار اول مزایایی را نیز در اختیار این بازار قراردهد، به طور مثال مسوولان مربوطه می‌توانند با تصویب قوانینی سبب افزایش سودآوری شرکت های سهامی حاضر در بازار اول شوند. ]]> پتروشیمی Fri, 10 Dec 2021 15:12:46 GMT https://www.neconews.com/vdci33azqt1auq2.cbct.html پتروشیمی، قلب تپنده توسعه کشور https://www.neconews.com/vglbf8bf.rhbzwrquu5ipr.l.html ]]> پتروشیمی Sun, 19 Oct 2014 13:07:15 GMT https://www.neconews.com/vglbf8bf.rhbzwrquu5ipr.l.html پتروشیمی ها قربانی گاز خانگی https://www.neconews.com/vdcfjmdc.w6dxyagiiw.html در پی برودت هوا و کمبود گاز برای تامین مصارف خانگی، شرکت ملی گاز ایران به قطع گار تعدادی از مجتمع های پتروشیمی روی آورده است. به گزارش نکونیوز، کمبود گاز طبیعی به دلیل قطع گاز وارداتی از ترکمنستان و قطع گاز فاز ۱۹ به دلیل آسیب دیدن خط لوله دریایی، وقتی با برودت شدید هوا در روزهای اخیر همراه شد، مشکلات جدیدی برای شرکت ملی گاز در تامین نیاز مشترکان ایجاد کرده است. مدیرعامل شرکت ملی گاز، خود به منطقه ای که کمبود گاز در آنجا جدی است – شمال و شمال شرقی ایران – سفر کرده تا به وعده خود مبنی بر جلوگیری از قطع گاز عمل کند. برای نیل به این هدف، گاز نیروگاهها و جایگاههای سی ان جی شمال کشور قطع شده تا کمبود گاز در حوزه خانگی ایجاد نشود. اما افزایش برودت هوا و نزدیک شدن یک جبهه سرد دیگر که طی روزهای آینده وارد کشور می شود، خطر را بیشتر کرده است. به همین دلیل شرکت ملی گاز، اکنون به قطع گاز مجتمع های پتروشیمی که از خوراک گاز استفاده می کنند روی آورده است. در این راستا، گاز مجتمع های پتروشیمی خراسان و پردیس قطع شده و در تامین گاز برخی پتروشیمی های منطقه عسلویه از جمله پتروشیمی جم نیز محدودیتهایی ایجاد شده است. مدیرعامل شرکت گاز خراسان‌شمالی می گوید: هم اکنون ۲۶۰ هزار متر مکعب گاز به پتروشیمی خراسان فقط به منظور گرمایش محیط گاز داده شده اما روند تولید متوقف است. خبرگزاری فارس در همین رابطه با یک منبع آگاه در این پتروشیمی گفت‌و‌گو کرده و با ابراز ناراحتی از قطع گاز پتروشیمی خراسان گفته: اگر این روند ادامه پیدا کند قطعا شرکت دچار ضررهای هنگفت خواهد شد که عواقبش دامنگیر اقتصاد کشور می شود. وی ادامه داد: توقف تولید در مجتمع پتروشیمی خراسان هزینه استهلاک را بالا می برد که خسارتهایی را برای سهامداران این مجتمع به بار خواهد آورد. پیشتر مدیر روابط عمومی مجتمع پتروشیمی خراسان نیز گفته بود: قطع گاز پتروشیمی خراسان موجب بالا رفتن استهلاک این مجتمع می‌شود. صفاری تصریح کرد: میزان استهلاک دستگاه‌های این مجتمع زمانی که به صورت مداوم در حال کار کردن هستند،بسیار کمتر از زمانی است که به صورت مداوم از چرخه تولید خارج و دوباره وارد مدار می‌شود. از سوی دیگر قطع گاز این مجتمع چیزی جزء کاهش تولید محصولات صادرات محور را به ارمغان نخواهد آورد. میزان تولید مجتمع پتروشیمی خراسان، آمونياك ( ۱۰۰۰ تن در روز )، كود اوره (۱۵۰۰ تن در روز ) و ملامين (۶۰ تن در روز ) است. همزمان با قطع خوراک گاز پتروشیمی خراسان، مدیرعامل پتروشیمی پردیس نیز از کاهش تولید این واحدپتروشیمیایی به دلیل قطع خوراک گاز خبر داد. بهمن زمانی در نامه ای خطاب به اداره نظارت بر ناشران بورس از قطع تولید واحدهای اروه و آمونیاک این مجتمع از از تاریخ ۱۴ بهمن ماه به دلیل قطع خوراک گاز این واحد خبر داده است. در متن این نامه خطاب به رئیس محترم اداره نظارت بر ناشران بورس که در تاریخ ۱۶ بهمن ماه ثبت شده است آمده: احتراما به استحضار می رساند به دلیل برودت هوا،افت شدید فشار گاز و بنا به دستور شرکت ملی گاز ایران مبنی بر کاهش مصرف گاز طبیعی ظرفیت واحدهای تولیدی تمام فازهای این شرکت از مورخ 14/11/95 محدود و به حداقل ظرفیت تولید رسیده است. این گزارش حاکی است در پی تشدید و قطع خوراک گاز توسط شرکت ملی گاز ایران تمام واحدها از تاریخ شنبه 16/11/95 از مدار تولید خارج شده و تولید اوره و آمونیاک از دو فاز این پتروشیمی به طور ۱۰۰در صد قطع شده است. ظرفيت پتروشیمی پردیس، سـالانه مجموعاً حدود ۲,۱۵۰,۰۰۰ تن اوره (كود شيميايي) عمدتاً قابل صادرات و۱,۳۶۰,۰۰۰ تن آمونياك است كه از اين ميزان آمونياك، حدود۱۵۰,۰۰۰ تن؛ مازاد بر نياز خطوط توليد اوره بوده و جهت فروش و صادرات عرضه مي گردد. همچنین حسین میرافضلی مدیرعامل پتروشیمی جم با اشاره به قطع گاز مجتمع های پتروشیمی عسلویه اظهار کرد: این قطع گاز در منطقه ویژه پارس جنوبی به جز اینکه خساراتی به شرکت های منطقه وارد می کند دارای عوارض زیست محیطی نیز می باشد .چرا که همچون حادثه پتروشیمی مبین که مجتمع های پتروشیمی عسلویه از سرویس خارج شدند و آلودگی شدیدی جهت پرج گازهای موجود شبکه در پی داشت .اکنون نیز با قطع گاز اتان مجتمع ها از سرویس خارج می شوند و فعالیت فلرهای منطقه برای خروج گازهای موجود در لوله ها افزایش می یابد و بار دیگر آلودگی شدیدی در منطقه ایجاد خواهد کرد که آسیب فراوانی به محیط زیست عسلویه وارد می نماید. از سوی دیگر این آلودگی زیست محیطی عوارض اجتماعی زیان باری در میان مردم منطقه خواهد داشت . او به نکته ای درباره قطع گاز مجتمع های پتروشیمی زیر مجموعه صندوق بازنشستگی اشاره می کند که کمتر مورد توجه قرار گرفته است : با ایجاد توقف در تولید شرکت های پتروشیمی که اکنون حدود ۹۰ درصد آنها متعلق به صندوق های بازنشستگی است به تبع آن تامین مستمری بازنشستگان کشور نیز با مشکل مواجه خواهد شد. هرچند تامین گاز موردنیاز برای مصارف خانگی در حال حاضر از اولویت اصلی برخوردار است، اما زیانهای مادی مجتمع های پتروشیمی از قطع گاز به حدی بالاست که نمی توان از کنار آن با بی تفاوتی عبور کرد. اکنون اولویت اصلی تامین گاز برای مصارف خانگی است، اما اگر برنامه ریزی جدی برای تکمیل خط لوله گاز نکا در یک سال اخیر وجود داشت و ذخیره سازی گاز در تاسیساتی که با هزینه های فراوان ایجاد شده جدی تر گرفته می شد، اکنون برای تامین مصارف خانگی، نیازی به قطع گاز نیروگاهها و پتروشیمی ها و جایگاههای سی ان جی و حتی کاهش صادرات به ترکیه وجود نداشت. ]]> پتروشیمی Sun, 05 Feb 2017 15:57:00 GMT https://www.neconews.com/vdcfjmdc.w6dxyagiiw.html شرط موفقیت مدیرعامل پتروشیمی https://www.neconews.com/vdciwvazvt1au32.cbct.html احسان نجابتچهارمین معاون وزیر در امور پتروشیمی در ۶ سال سپری شده از دور جدید وزارت زنگنه در وزارت نفت در حالی منصوب شد که به نظر می رسد اصولا در نگاه او، شرکت ملی صنایع پتروشیمی از جایگاه موثری در صنعت پتروشیمی برخوردار نیست. جالب است که وزیر محترم نفت در حکم انتصاب هر چهار معاون خود، تحقق جهش دوم توسعه صنعت پتروشیمی را خواستار شده است که خود بهترین دلیل برای عدم تحقق این مهم تاکنون بوده است. پس از انتصاب خانم شاهدایی به جای آقای شعری مقدم به مدیریت شرکت ملی صنایع پتروشیمی در یادداشتی با عنوان «چرخه معیوب مدیرکشی» در اسفندماه ۹۴ یادآور شدم که: «مدیری پرتجربه و اهل مسامحه رفت و مدیری میانسال، پرانرژی و خلاق آمد. توانمندی رفت و پرتوانی آمد. شعری مقدمی که از مدیران کاربلد صنعت بود رفت، شاهدائی که از ذخیره های تحصیل کرده، پرتلاش و پرانگیزه صنعت است آمد. از پروژه کربن بلک اهواز سوابقش را بخاطر دارم تا این اواخر که چنان پله های ترقی را پیمود که توجهات بسیاری را به خود جلب کرد. اینها همه مدیران توانمندی هستند حتی برخی از گذشتگان هم چنین بودند. اما اینبار مساله بودن یا نبودن نیست. مساله نظام معیوب توسعه در صنعت پتروشیمی است. نظامی که شرکت ملی صنایع پتروشیمی تنها یکی از اجزا آن است و متاسفانه هم اکنون به قدری از نظر جایگاه تضعیف شده است که اصولا اصلاح نظام توسعه صنعت پتروشیمی در حدود اختیارات و امکانات آن نیست. بنابراین چه یک بانوی باهوش و پرکار و چه یک مدیر کهنه کار و شناخته شده، بعید است بدون اهتمام جدی وزیر نفت و دولت، گره ای از مشکلات این صنعت باز شود. »امروز هم پس از گذشت حدود سه سال از این تاریخ و آمد و رفت دو مدیر دیگر بر این مسند بازهم باید همان جملات را بدون کم و اضافه تکرار کرد. «نظام توسعه صنعت پتروشیمی» معیوب است و بی توجهی وزیر نفت به این صنعت و عدم تفویض اختیار به دیگران باعث شده اقدام جدی نیز برای بهبود آن انجام نشود. مدیری کاربلد، بانویی جویای نام، سیاستمداری صنعتی آمدند و رفتند و گره خاصی از صنعت باز نشد و اینبار نیز نوبت به یک مدیر اجرائی با سوابق درخور توجه پروژه ای رسیده است. سوال اینست که ایا عدم تحقق آنچه زنگنه «جهش دوم توسعه صنعت پتروشیمی» می نامد مدیرعامل پتروشیمی است که در ۶ سال ۴ مدیر برای آن در نظر گرفته شده است؟ چرا نه تنها جهشی در توسعه صنعت پتروشیمی ایجاد نشده بلکه حتی شتاب رشد نیز مثبت نشده است و این مهم نه در پیش از برجام, نه در زمان اجرائی شدن برجام و نه بعد از خروج امریکا از برجام عملا حاصل نشد. نه سرمایه گذاری پرسروصدای باسف جدی شد، نه آمدن شل و نه حتی کنسرسیوم چینی!به هرحال به نظر می رسد مدیرعامل جدید این شرکت در تلاش است تا شاید بتواند تاثیری مثبت بر روند بهبود این نظام معیوب ایجاد کند. ظاهرا مطابق سخنرانی ایشان در این راستا چهار راهبرد در دستور کار قرار گرفته است : گام اول باید نقشه راه توسعه صنعت پتروشیمی تدوین شود، در گام بعدی نقشNPC دراین فرایند باز تعریف گردد و در مرحله سوم طرح های در دست اجرا را به سرانجام برسانیم تا این جهش تکمیل شود. معاون وزیر نفت چهارمین گام را بحث انرژی سازمانی مطرح کرد و گفت: باید سطح انرژی و انگیزه در بدنه NPC را بالا برد. ایشان در ادامه ظرفیت کنونی نصب شده را ۶۴ میلیون تن و ظرفیت هدفگذاری شده و مطلوب برای سال ۱۴۰۰ را ۸۰ میلیون تن تولید محصولات اعلام نموده است.درحالیکه برنامه تفصیلی توسعه صنعت پتروشیمی در قالب برنامه ششم توسعه تدوین شده و در سند این برنامه به صراحت ظرفیت صنعت پتروشیمی ۱۰۰ میلیون تن ذکر شده است و در سند چشم انداز بیست ساله کشور در ۱۴۰۴ ایران باید بزرگترین تولید کننده محصولات پتروشیمی در خاورمیانه باشد، اینکه عدد ۸۰ میلیون تن چگونه هدف گذاری شده است در جای خود جالب توجه است. از سوی دیگر باتوجه به محدودیت های بین المللی و داخلی موجود و در نبود قانون مشخصی برای شرح وظایف و اختیارات شرکت ملی صنایع پتروشیمی و فضای پرابهام کسب و کار موجود دقیقا به چه طرقی طرح های در دست اجرا قرار است توسط ایشان به سرانجام برسند؟ از سوی دیگر چه زیباست اگر مدیرعامل جدید و توانمند این شرکت نسبت به انتشار برنامه مدیریتی ارائه شده توسط ایشان به وزیر محترم نفت اقدام نمایند تا هم صنعت پتروشیمی نسبت به برنامه ها و دیدگاه های ایشان اطلاعات کافی حاصل کند و هم در پایان دوران مسئولیت امکان سنجش میزان موفقیت ایشان فراهم گردد.باتوجه به زمان نه چندان زیاد باقی مانده از دولت و به منظور عدم اتلاف وقت، برای اثرگذاری موثر بر نظام توسعه صنعت پتروشیمی، اقدامات زیر بهتر است در دستور کار قرار گیرد:۱. قانع کردن وزیر محترم نفت به اهمیت صنعت پتروشیمی و لزوم توجه جدی به توسعه این صنعت توسط ایشان یا تفویض اختیار به معاون وزیر در امور پتروشیمی برای اداره شرکت های در ید اختیار وزارتخانه (مانند هلدینگ خلیج فارس) و سیاستگذاری در حوزه پتروشیمی توسط او.۲. مراجعه شود به مورد یکامروز معاون وزیر نفت در امور پتروشیمی صرفا مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی است که عملا مسلوب القدرت است و مسائل اصلی صنعت پتروشیمی یعنی توسعه و سیاستگذاری خوراک در بخش های دیگر وزارت نفت و عمدتا با لحاظ کردن منویات شخص وزیر انجام می پذیرد. بنابراین درخواست تحقق جهش دوم توسعه صنعت توسط وزیر از معاونان منصوب خود در امور پتروشیمی حتما انتظار نادرستی است و در صورت ادامه وضع موجود تنها کسی که در برابر آن مسوول است شخص وزیر نفت است که اختیارات را در اتاق خود حبس کرده است. خلاصه کلام آنکه اگر جناب محمدی درصدد موفق شدن در عرصه مدیریتی جدید هستند، نه ۴ راهبرد بلکه صرفا یک اقدام برای موفقیت کافیست: «جلب نظر وزیر محترم برای حمایت و توجه جدی به صنعت پتروشیمی». همانطور که شاید مادر موفقیت های چرچیل، راضی کردن امریکا برای ورود به جنگ جهانی دوم بود، شاید تنها ماموریت محمدی هم جلب نظر زنگنه برای اعطای اختیار به اوست. تجربه نشان داده است، اگر این مهم اتفاق افتد برنامه ها و الزامات مشخص است و اگر حاصل نشود هیچ برنامه ای موفق نخواهد شد. ]]> پتروشیمی Tue, 25 Dec 2018 15:49:11 GMT https://www.neconews.com/vdciwvazvt1au32.cbct.html زیان پتروشیمی از تک نرخی شدن ارز https://www.neconews.com/vdcevx8zwjh87xi.b9bj.html آسیبی که سرمایه‌گذاران و پتروشیمی‌ها از مقررات و موانع کسب‌وکار می‌بینند، بیشتر از تحریم‌هاست. برای تحریم‌های یک‌جانبه ایالات متحده می‌توان راهی پیدا کرد، اما اگر حوزه پتروشیمی ایران جذابیت نداشته باشد ،چطور می‌توان سرمایه‌گذار داخلی و خارجی را ترغیب کرد؟ آیا خروج ایالات متحده از توافق جهانی برنامه جامع اقدام مشترک و تلاش ترامپ برای فعال‌کردن تحریم‌های موسوم به ثانویه که می‌تواند فروش نفت، گاز، میعانات گازی و فراورده‌های پتروشیمی ایران را دربر بگیرد، ایران را به شرایط دوران احمدی‌نژاد بر‌می‌گرداند؟ به این پرسش در دو سطح می‌توان پاسخ داد؛ نخست، بحث انتقال فناوری و دوم موضوع خرید نفت و فراورده‌ها و محصولات پتروشیمی ایران است که موضوع این نوشتار نیست. مشارکت‌نکردن شرکت‌های بزرگ غربی در حوزه نفت و گاز ایران، حتما اتفاق خجسته‌ای نیست. تبادل دانش در زمینه آخرین فناوری‌های استخراج و پالایش نفت و گاز، یک ضرورت جدی برای توسعه این بخش ثروت‌آفرین و بهبود بهره‌وری منجر به افزایش درآمدهای نفتی است؛ اما ایران در طول سال‌ها فعالیت در بالادستی و پایین‌دستی نفت و گاز، تجربه و دانش قابل‌قبولی را اندوخته است. در اجرای بالادستی که شامل حفاری چاه‌های نفت و گاز و سپس پالایش نفت و گاز استخراج‌شده است، توان فنی و سرمایه انسانی وجود دارد. شرکت‌هایی نظیر پتروپارس، ملی حفاری، اویک، پترو ایران و چندین شرکت دیگر هم تجربه بالایی در حفاری دارند هم تخصص لازم را کسب کرده‌اند. مشکل ایران برای توسعه میادین نفت و گاز، ناظر بر تأمین سرمایه است. حجم سرمایه‌گذاری این نوع فعالیت‌ها، چندین‌ میلیارد دلار است و تأمین آن برای وزارت نفت آسان نیست. از حیث منابع انسانی در بخش بالادستی، ذکر این نکته خالی از لطف نیست که 10 سال پیش، تعداد مهندسان متخصص بالادستی که خارج از ایران در شرکت‌های بزرگ دنیا در حال فعالیت بودند، شش‌هزار نفر بود که با توجه به روند سال‌های اخیر، احتمالا امروز افزایش قابل‌توجهی یافته است. حفاری، انتقال نفت و گاز به پالایشگاه و پالایش آن، فعالیت‌های اصلی بالادستی است که وزارت نفت به‌درستی تمرکز اصلی خود را روی میادین مشترکی مانند پارس‌جنوبی، آزادگان و... گذاشته است؛ چراکه شرکا -بخوانید رقبای ایران- در این میادین بعضا ده‌ها ‌میلیارد دلار بیش از ایران برداشت کرده‌اند. پس در بخش اول، موضوع تأمین سرمایه، به‌ویژه سرمایه خارجی، مسئله اصلی است؛ اما بعد از آن موضوع پالایش پدید می‌آید؛ یعنی زمانی که ماده خام از طریق خطوط لوله به پالایشگاه می‌رود. تاکنون در 20 فاز بهره‌برداری‌شده در پارس‌جنوبی، نیاز اصلی شرکت‌های ایرانی به شرکت‌های خارجی درباره طراحی و نصب پالایشگاه و تأمین تجهیزات اصلی، از جمله ماشین‌آلات دوار بوده است. با توجه به ماهیت فناوری که هر روز درحال تغییر است، ارتباط با کشورها و شرکت‌های قدرتمند برای دریافت فناوری به‌روز بخش پالایش، امری اجتناب‌ناپذیر است. می‌توان ارزش افزوده بالایی در این بخش ایجاد کرد و محصولاتی را که ارزش افزوده بیشتری دارند، در مقیاس بالاتری تولید کرد. تعامل تکنولوژیک با دنیا در این بخش، به سود ایران و درآمد سرانه آن است. در‌این‌زمینه البته وابستگی مطلق به اروپا و ایالات متحده وجود ندارد و شرکت‌های زیادی در چین و شرق آسیا آماده همکاری‌اند. اگر تأمین سرمایه از طریق فاینانس صورت بگیرد، حتی می‌توان برای شرکتی نظیر توتال هم جایگزین یافت. اما درباره پتروشیمی فرایند کمی متفاوت است. گفتیم که در پالایشگاه جداسازی انجام می‌شود و گاز وارد‌شده در برج‌های بلند ترکیبات سنگین و سپس سبک مانند پروپان، بوتان، اتان و متان جدا می‌شوند. توان ساخت این برج‌ها یا TOWER‌ها در ایران وجود دارد؛ اما در تأمین کمپرسورها به‌ دلیل ماهیت«های تک»‌بودن آن، نیازمند واردات هستیم. وقتی ماده اولیه خروجی پالایشگاه‌های گاز وارد کوره‌های واحد‌های الفینی، متانولی و آمونیاکی می‌شود اول باید شکسته شود و پیچیدگی واحدهای پتروشیمی نسبت به واحدهای پالایشی از همین‌جا آغاز می‌شود. پروپان، متان و هر ماده اولیه دیگر وارد کوره شده و در دمای 800 تا‌ هزار درجه شکسته می‌شوند، سپس عملیات خنک‌کاری انجام شده و وارد کمپرسور می‌شود. این کمپرسورهای خاص در شرکت‌های بزرگی مانند زیمنس ساخته می‌شوند.با افزایش فشار ترکیبات ورودی به کمپرسور در چند مرحله و کاهش شدید دما ترکیبات مختلف براساس دما تبدیل به مایع جدا می‌شوند. بعد از این مرحله فرایند‌های کاتالیستی انجام می‌شود و در نهایت با خالص‌سازی، ترکیبات ارزشمند در اختیار صنایع پایین‌دست قرار می‌گیرند. در این صنعت چنانچه تأمین مالی صورت بگیرد، دستیابی به دانش کار دشواری نیست؛ زیرا ساخت واحد‌های الفینی چه آمونیاک و چه متانول تا حدودی بومی شده است، اما در پی‌دی‌اچ و جی‌تی‌ال هنوز نیاز بالایی به شرکت‌های خارجی صاحب تکنولوژی داریم. شرکت‌های چینی با دانش و توانمندی فنی قابل‌قبول، به شرط وجود سرمایه‌گذار، آماده همکاری در همه حوزه‌های یادشده هستند. با توجه به تلاش‌های صورت‌گرفته از سوی دولت برای ادامه برجام با اروپا، چین و روسیه، اگر کشورهای اتحادیه، چین، روسیه و ژاپن و کره‌جنوبی به تبادل مالی و فناوری با ایران بپردازند می‌توان از طریق ارزهای غیر از دلار، منابع مورد نیاز اجرای پروژه‌ها را تأمین کرد. در شرایط تحریم بهای تمام‌شده سرمایه‌گذاری و خرید تجهیزات افزایش قابل‌توجهی یافت. در شرایط تحریم، دستیابی به تکنولوژی‌های خاص که نیاز ما است، سخت و گران خواهد شد و به‌تبع آن ارزش افزوده تولید در برخی حوزه‌ها کاهش می‌یابد. درباره مشکل تأمین سرمایه باید گفت شرایط کنونی مناسب سرمایه‌گذاری نیست، اما این به‌دلیل مسائل خارجی نیست بلکه مشکلات داخل کشور، دامن‌گیر سرمایه‌گذاران است. آسیبی که سرمایه‌گذاران و پتروشیمی‌ها از مقررات و موانع کسب‌وکار می‌بینند، بیشتر از تحریم‌هاست. برای تحریم‌های یک‌جانبه ایالات متحده می‌توان راهی پیدا کرد، اما اگر حوزه پتروشیمی ایران جذابیت نداشته باشد ،چطور می‌توان سرمایه‌گذار داخلی و خارجی را ترغیب کرد؟ تک‌نرخی‌شدن ارز یعنی فروش محصول نهایی به قیمت ماده اولیه که بخشی از آن به محصولات باارزش تبدیل می‌شود و در‌این‌صورت، کاهش سود شرکت‌های پتروشیمی قابل‌توجه خواهد بود و برخی واحد‌ها زیانی سنگین را تجربه خواهند کرد و حاشیه سود برخی واحد‌ها بین 30 تا 40 کاهش می‌یابد. این شرایط اگر تداوم پیدا کند، اداره واحد‌های موجود نیز مشکل خواهد بود چه برسد به توسعه بخش پتروشیمی و ایجاد واحد‌های جدید. صنعت پتروشیمی مشتری پایدار وزارت نفت است و اگر این بخش ثروت‌آفرین وجود نداشت، بخش عمده درآمد حاصل از فروش گاز متان و اتان نیز برای وزارت نفت هم وجود نداشت. بخش مهمی از درآمد شرکت ملی گاز از فروش همین هفت‌درصد گاز به واحدهای پتروشیمی تأمین می‌شود. اگر تحریم‌ها گسترش یابد فروش بوتان و پروپان دچار مشکل می‌شود اما اگر صنعت ملی پتروشیمی به‌درستی حمایت شود، پتروشیمی‌های داخلی ماده اولیه را از وزارت نفت خریداری و محصول نهایی را خود صادر می‌کنند. اما بدون تخفیف مناسب در خوراک پروپان، سرمایه‌گذاری در احداث واحدهای PDH جذابیت چندانی نخواهد داشت. ما چه مزیتی ایجاد کرده‌ایم؟ تحریم‌ها، نرخ بالای بهره، هزینه بالای نیروی انسانی، مقررات سخت کار که کارفرمایان را تحت فشار قرار داده و سخت‌گیری‌های غیرمتعارف ادارات کار مناطق ویژه و ‌هزار مشکل دیگر، انگیزه‌ای برای سرمایه‌گذار باقی نخواهد گذاشت. تنها مزیت ما قیمت پایین خوراک واحد‌های پتروشیمی بود که آن را هم از بین بردند. در این شرایط آیا به‌نفع سرمایه‌گذار نیست که گاز پروپان را با کشتی به عمان و پاکستان حمل کند و در آنجا با نرخ دستمزد و بهره پایین و ده‌ها امتیاز دیگر واحد پتروشیمی ایجاد کند؟ مهم‌ترین جذابیت برای توسعه صنعت پتروشیمی ایران که نرخ خوراک مناسب‌تر است از بین رفته. نرخ اتان در ایران از ایالات متحده هم گران‌تر است. قطر و روسیه نیز ارزان‌تر از ایران، خوراک را به پتروشیمی‌ها می‌دهند. هیچ کشوری مانند ایران، به پتروشیمی‌ها اتان 240 دلار نمی‌فروشد. به نظر می‌رسد ما دچار خودتحریمی داخلی هستیم تا تحریم خارجی. برای خوراک مایع، بین یک تا سه درصد تخفیف در نظر گرفته شده است که هیچ جذابیتی ایجاد نمی‌کند، درحالی‌که مجلس محترم مصوب کرده وزارت نفت می‌تواند تا 30 درصد تخفیف در نرخ خوراک مایع و گاز پتروشیمی اعمال کند. خام‌فروشی نتیجه اعمال این روش‌هاست که تأثیر‌پذیری ایران نسبت‌به تحریم‌ها را افزایش داده و مخالف سیاست‌های اقتصاد مقاومتی است. اگر خودمان بوتان و پروپان را مصرف کنیم بین هزارو 200 تا هزارو 800 دلار ارزش افزوده ایجاد کرده و نگرانی از تحریم‌ها بسیار کاهش خواهد یافت. پروپان به پروپیلن و سپس پلی‌پروپیلن تبدیل شده و 10 ‌هزار شغل ایجاد خواهد شد. صنعت پتروشیمی خریدار دائمی مواد اولیه است و می‌توان 50 سال روی آن برنامه‌ریزی کرد اما خریدار خارجی قابل اتکا نیست. وقتی پتروشیمی‌ها توان مالی پیدا کنند، روی ایجاد واحد‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند و سطح دانش را افزایش می‌دهند. پتروشیمی می‌تواند موتور محرک کل کشور باشد پس سیاست‌گذاری در این زمینه باید ملی باشد نه بنگاهی. امید که رویکرد‌های سازنده دولت دکتر روحانی، در این حوزه هم خود را نشان دهد. وقتی بحت اشتغال ‌میلیونی در صنعت پتروشیمی مطرح می‌شود، منظور صنایع بالادستی پتروشیمی نیست بلکه اشتغال گسترده متنوع و متکثر در صنایع پایین‌دست پتروشیمی قابل‌تحقق است. در حوزه پایین‌دستی پتروشیمی می‌توان با هزینه کم صدها واحد تولیدی احداث کرد و طیف وسیعی از محصولات را تولید و به بازارهای جهانی عرضه کرد. مزیت ویژه اشتغال صنعتی کشور در این حوزه است که متأسفانه تاکنون به نحو مناسبی محقق نشده است. چنانچه قانون تخفیفات پلکانی برای خوراک مایع به‌درستی اجرائی شود، بستر برای شکوفایی صنعت پتروشیمی فراهم خواهد شد؛ تحقق چنین اتفاق بزرگی به تصمیم مسئولان محترم وزارت نفت و دولت محترم بستگی دارد. ]]> پتروشیمی Mon, 11 Jun 2018 07:36:01 GMT https://www.neconews.com/vdcevx8zwjh87xi.b9bj.html تعداد شرکت کنندگان در ایران پلاست https://www.neconews.com/vdchkqnx.23nmwdftt2.html رئیس نهمین نمایشگاه بین المللی ایران پلاست با بیان این که امسال در این نمایشگاه ٧٦٠ شرکت داخلی و خارجی از ١٣ کشور جهان حضور دارند، گفت: در این دوره رکورد میزان حضور تعداد شرکتها در نمایشگاه شکسته شد. هادی زنوزی در گفتگو با خبرنگار شانا اظهار کرد: بیشترین تعداد شرکتهای داخلی و خارجی حاضر در نمایشگاه های ایران پلاست با ٥٠٠ شرکت کننده به دوره هفتم برگزاری این نمایشگاه در سال ١٣٨٩ باز می گردد، در حالی که امسال این تعداد از ٧٦٠ شرکت فراتر رفته و این حکایت از شکسته شدن رکورد تعداد شرکتهای حاضر در نهمین دوره این نمایشگاه دارد. وی گفت: کشورهای ایتالیا، اتریش، ترکیه، تایون، کره جنوبی، چین و هند به صورت پاویون و کشورهای انگلستان، آلمان، اسپانیا، یونان، هلند و امارات به صورت مستقل در نهمین دوره نمایشگاه بین المللی ایران پلاست حضور خواهند داشت، ضمن آن که دراین دوره فضای اختصاص داده شده به شرکتهای خارجی نسبت به دوره گذشته رشد چهار برابری را نشان می دهد. رئیس نهمین نمایشگاه بین المللی ایران پلاست برگزاری ٢ سالانه و رشد روز افزون صنعت پلیمر و پلاستیک در نقاط مختلف ایران و جهان را از جمله دلایل استقبال از این نمایشگاه دانست و گفت: مراسم افتتاحیه این نمایشگاه روز سوم مهر ماه در محل نمایشگاه های بین المللی تهران با حضور وزیران نفت، صنعت، معدن و تجارت به عنوان بنیان گذاران این نمایشگاه، نمایندگان مجلش شورای اسلامی از کمیسیونهای انرژی، برنامه و بودجه و اقتصاد و سایر مدیران و دست اندرکاران صنعت پتروشیمی و صنایع پایین دستی برگزار می شود. زنوزی به مذاکره و تبادل نظر با انجمنها و تشکلهای فعال در صنعت پلاستیک و پلیمر کشور در زمینه برگزاری سالانه نمایشگاه ایران پلاست اشاره کرد و گفت: مشارکت کنندگان در این نمایشگاه تمایل دارند با توجه به حضورشان در نمایشگاه های بین المللی دیگر مانند ، KA آلمان، عرب پلاست، چاینا پلاست و میلان ایتالیا که به صورت سالانه، دوسالانه و سه سالانه برگزاری می شود، نمایشگاه ایران پلاست مانند گذشته دو سالانه برپا شود. وی درباره تغییر زمان برگزاری نهمین نمایشگاه ایران پلاست نیز تصریح کرد: بسیاری از تشکلها و انجمنهای فعال در حوزه پلاستیک و پلیمر به دلیل احتمال بدی آب و هوا در فصل پاییز تمایل به برگزاری این نمایشگاه در شهریورماه داشتند، از این رو در جلسه های مشترک مسئولان شرکت ملی صنایع پتروشیمی و وزارت صنعت، معدن و تجارت مقرر شد این نمایشگاه طی سه سال متوالی اوایل مهر ماه هر سال برگزار شود. رئیس نهمین نمایشگاه بین المللی ایران پلاست ادامه داد: با توجه به نزدیکی زمان برگزاری نمایشگاه KA آلمان با دوره بعدی نمایشگاه ایران پلاست در سال ١٣٩٥ قرار است این نمایشگاه کمی زوتر از موعد و پس از ماه مبارک رمضان برگزار شود. زنوزی برگزاری هم اندیشی با حضور مصرف کنندگان و تولید کنندگان مواد اولیه پتروشیمی، مدیران ارشد سازمان بورس کالا و وزارت صنعت، معدن و تجارت با موضوع نحوه عرضه مواد اولیه را از برنامه های جانبی روز نخست نهمین نمایشگاه ایران پلاست اعلام کرد و گفت: در این مراسم عباس شعری مقدم، معاون وزیر نفت در امور پتروشیمی و خسروتاج، قائم مقام وزیر صنعت، معدن و تجارت نیز حضور دارند. وی برگزاری سمینار "آینده دنیای پلاستیک" توسط سه شرکت خارجی از کشورهای اتریش و آلمان را از دیگر برنامه های حاشیه ای روز دوم این نمایشگاه دانست و گفت: در این مراسم آخرین دستاوردها و فناوریهای روز جهان در حوزه تزریق پلاستیک و ماشین آلات حوزه پلیمر و پلاستیک معرفی می شود. رئیس نهمین نمایشگاه بین المللی ایران پلاست یکی از ویژگیهای حاشیه ای این نمایشگاه را برگزاری سمیناری تحت عنوان پلی هیومن و با شعار " آیا دوست دارید ٢٠٠ سال یا بیشتر زندگی کنید؟" خواند و گفت: این سمینار توسط پرفسور طلایی، دانشمند ایرانی مقیم ژاپن در زمینه آخرین دستاوردهای بشر برای ساخت اعضای بدن با مواد پلیمری برگزار می شود. ]]> پتروشیمی Sun, 21 Sep 2014 12:22:37 GMT https://www.neconews.com/vdchkqnx.23nmwdftt2.html نیازهای صنعت پتروشیمی در دوره جدید https://www.neconews.com/vdccpsq4.2bqmi8laa2.html قسمت اول میزگرد نکونیوز با عنوان "جایگاه، نقش و وظایف شرکت ملی صنایع پتروشیمی پس از خصوصی‌سازی" روز سه شنبه منتشر شد. در قسمت دوم، حاضران این میزگرد درباره نیازهای صنعت پتروشیمی سخن گفتند و در بین بحث، گریزی هم به مسایل تاریخی اقتصاد کشورمان در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی و استراتژی های اقتصادی کشور و همچنین برجام زده شد. این میزگرد با حضور مهندس غلامحسین نجابت مدیرعامل اسبق شرکت ملی صنایع پتروشیمی، مهندس عباس شعری مقدم مدیرعامل پیشین شرکت ملی صنایع پتروشیمی، دکتر علینقی مشایخی استاد دانشگاه و مدیرعامل اسبق شرکت راهبران پتروشیمی و دکتر غلامحسین حسن تاش عضو هيئت علمي موسسه مطالعات بين المللي انرژي و تحلیلگر ارشد صنعت نفت در دفتر مرکزی نکونیوز برگزار شد. قسمت سوم و پایانی این میزگرد فردا (یکشنبه) منتشر می شود. جناب آقای حسن‌تاش، می‌دانید صنعت پتروشیمی نیاز‌های عاجلی دارد که اینها در بلاتکلیفی قرار دارند. یک نیاز انتقال فناوری نوین و از آن طرف جذب سرمایه است. چگونه می‌شود این نیاز‌های عاجل را مدیریت کرد؟ در صورتی که برای این نیاز‌های عاجل در چند سال گذشته تنها تعداد اندکی تفاهم نامه (و نه قرارداد نهایی) امضا شده است و سرمایه چندانی که بتواند موج جدیدی از توسعه را ایجاد کند جذب نشده است. حسن‌تاش: ما خیلی وقت‌ها در ایران می‌گوییم سرمایه‌گذار نمی‌آید و بیشتر آن را هم به فشار‌های جهانی و تحریم‌ها نسبت می‌دهیم ولی نمی‌آییم عیب و و ایراد‌های خودمان را هم نگاه کنیم. شرکتی و سرمایه گذاری که آمد با آن چه برخوردی کردیم؟ چه شرایطی در مقابل او گذاشتیم؟ به هر کدام از ما، اگر سرمایه گذار باشیم، اگر خبر بدهند که دولت در فلان استان تسهیلاتی برای سرمایه‌گذاری فراهم کرده و در باغ سبز خیلی قشنگی هم به ما نشان بدهند، وارد آن استان می‌شویم و وارد فضای کسب و کار آنجا می‌شویم و می‌بینیم که دولت ایده‌هایی دارد، پس ترغیب به سرمایه‌گذاری می‌شویم. اما اگر پس از مدتی دیدیم که خیلی اوضاع به هم ریخته‌ای است و مثلا کسی یا سازمانی نیست که بتوان از آن اطلاعات درست گرفت و وقتی ببینیم که ریسک بالا است پشیمان می‌شوید و برمی‌گردید. ما وقتی که در برنامه هدایت و توسعه بخش پتروشیمی خودمان سرگردان هستیم چه انتظاری داریم که سرمایه‌گذار خارجی وارد شود؟ آن هم در این وضعیتی که دولت یک زمانی مجتمع‌های پتروشیمی مال خودش بوده و از این جیب به آن جیب بوده و پول خوراک هم نمی‌گرفته؛ اما حالا فکر می‌کند چه دلیلی دارد یارانه بدهد؟ آقای وزیر می‌گوید من به بهترین قیمت می‌خواهم خوراکم را بفروشم. بعد مجتمع‌هایی به سرمایه گذارها تحویل داده شده که بازدهی اقتصادی ندارد چون از ابتدا بر اساس سوخت و خوراک ارزان یا حتی مجانی طراحی شده بوده ولذا سرمایه گذارانی که اینها را برداشته‌اند مجبور شده‌اند یک مافیا درست کنند و فشار بیاورند تا قیمت سوخت و خوراک پایین بیاید تا سود کنند در غیر این صورت زیان می‌کنند. اوضاع پیچیده‌ای شده است و در این اوضاع کدام آدم عاقلی سرمایه‌گذاری می‌کند؟ بنابراین اگر می‌خواهیم مشکل سرمایه‌گذاری را حل کنیم اول باید اوضاع خودمان را سامان بدهیم یعنی حکمرانی را سامان بدهیم و وضعیت صنعت موجود را روشن کنیم تا زمینه را فراهم کنیم که دیگران هم وارد شوند. نجابت: حالا که بحث به اینجا رسید این را هم روشن کنیم که این نحوه‌ای که می‌فرمایید می‌بایست از اول می‌رفتیم و ممکن است راه نجاتمان باشد این در قالب چه سیستم کلی که برای حکومت تعریف می‌کنید می‌گنجد؟ آن سیستم را به عنوان چه تعریف کرده‌اید که از داخل آن برای این زمینه کاری، این الگو خارج شده است و این الگو را مناسب آن می‌دانید؟ حسن‌تاش: بله. با شما موافق هستم. در واقع اگر من بخواهم حرف شما را روشن کنم باید از این مثال استفاده کنم که موتور BMW خیلی خوب است اما اگر این را بر روی ژیان بگذارم ممکن است در اولین تیک آف تمام بدنه بر روی هوا برود. یعنی آن موتور با این سیستم سازگار نیست. جنابعالی منظورتان این است که این ایده با کل نظام ساختاری و حکومتی ما سازگاری دارد یا خیر؟ نجابت: خیر می‌گویم آیا این سیستم را تعریف کرده‌ایم که ببینیم ایده شما با آن سازگاری دارد یا خیر؟ چرا این سوال را می‌پرسم؟ ما وقتی نگاه می‌کنیم می‌بینیم در مقاطع مختلف تصمیم‌هایی می‌گیریم که خیلی انقلابی و تحول‌بخش و رشددهنده است اما همان‌هایی که تعریف می‌کنند، به محض آن که مشکلات آن مشخص شود از فردای آن روز شروع می‌کنند به انتقاد کردن. یعنی ما هنوز خودمان نمی‌دانیم که بالاخره می‌خواهیم چگونه و با چه مبانی حرکت کنیم که همگی حرکت در آن راستا را ارزش تلقی کنیم. پس این که من عرض کردم پتروشیمی یک جزیره نیست که بگوییم این جزیره را با چه الگویی توسعه دهیم، به این دلیل است که من تصور می‌کنم هنوز این مساله مغفول مانده و ما هنوز با هر بادی به هر جهت حرکت می‌کنیم. پولی که می‌آید توزیع می‌کنیم و می‌دهیم به مردم تا صدای کسی در نیاید و امروز، فردا شود. حسن تاش: یعنی در یک کانتکس بالاتر که نگاه می‌کنیم کار خیلی مشکل است. شعری مقدم: واقعیت این است که گاهی فکر می‌کنم چرا سند چشم انداز که با زحمت و صرف وقت زیاد تدوین و ابلاغ شد هیچکس بعداً به آن توجه نکرد و الان هم کسی به دنبال آن نیست. شاید این سند در مواردی دارای اشکال باشد و به قول آقای نجابت شرایط را دقیق بررسی نکرده،‌ سند را تدوین کرده‌ایم. به نظر می‌رسد همانطور که آقای نجابت و آقای دکتر مشایخی هم فرمودند شاید یک سلسله مسائل فرهنگی هم دخیل باشد. ببینید فرهنگ را به راحتی نمی‌توان تغییر داد. زیرا فرهنگ به تدریج شکل می‌گیرد و به تدریج هم تغییر می‌کند. ضمنا پتروشیمی چه زیرساخت حاکمیتی داشته باشد و چه تصدی‌گری، مملکت ما هنوز احتیاج به یک متولی برای توسعه دارد. نمی‌توان توسعه را به حال خود رها کرد .توسعه نیاز به زیرساخت دارد و زیرساخت‌ها را باید دولت ایجاد کند. زیرساخت مورد نیاز صنعت پتروشیمی را چه سازمانی بهتر از شرکت ملی صنایع پتروشیمی می‌تواند بشناسد و ایجاد کند؟ در زمانی که مدیریت شرکت ملی صنایع پتروشیمی برعهده داشتم بعضی از شرکتهای خارجی ‌، نسبت به سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی ایراز علاقه می‌کردند ولی آن را منوط به حضور حداقل بیست درصدی شرکت ملی صنایع پتروشیمی در سرمایه‌گذاری می‌نمودند. برای اینکه انتظار داشتند اگر به مشکلی برخوردند شرکت ملی صنایع پتروشیمی مشکل را برایشان حل و فصل کند. البته ممکن است بتوان طوری برنامه ریزی نمود که در دراز مدت به تدریج نقش شرکت ملی صنایع پتروشیمی کم رنگ شود اما در حال حاضر حضور پر رنگ شرکت ملی صنایع پتروشیمی در صحنه ضرورت دارد. در مورد فضای نامناسب کسب و کار در ایران هم خاطره‌ای دارم که ذکر آن خالی از لطف نیست؛ زمانی که مدیر عامل شرکت پلیمر آریا ساسول بودم فردی نزد من آمد و گفت که شما که برای بسته بندی محصول هایتان کیسه‌های سه لایه می‌خرید از من هم قیمت بگیرید. گفتم کارخانه‌تان کجاست تا از شما قیمت بگیریم؟ گفت کارخانه من امارات است، گفتم چرا امارات؟ گفت چون در آنجا وقتی موافقت اصولی به ما می‌دهند از روز بعد مسئولین اماراتی به دنبال ما هستند که اگر ما به مشکلی برخوردیم مشکل ما را حل کنند. در ایران بر عکس است ، از زمانی که موافقت اصولی به ما می‌دهند برخی مسئولین به دنبال ما هستند که ما مشکل آنها را حل کنیم. یا افرادی برای استخدام معرفی می‌کنند، یا کمک مالی برای منطقه‌شان می‌خواهند؛ اگر هم ندهیم بیچاره‌مان می‌کنند و باید کارخانه‌ را ببندیم و برویم. در مورد عدم توازن در توسعه هم به خاطر دارم در اوایل دولت اصلاحات، جناب آقای نعمت زاده مدیر عامل وقت پتروشیمی در صدد تحکیم بستر در خورهای ماهشهر برای توسعه صنعت پتروشیمی بودند. روزی نماینده مردم ماهشهر در مجلس در یک سخنرانی قبل از دستور چنین گفت که مردم ماهشهر، از توسعه پتروشیمی جز آلایندگی و گرانی چیزی عایدشان نشده است . این سخن موجب رنجش تعدادی از از مدیران پتروشیمی شد. و این سخنان را حمل بر قدرنشناسی او می‌کردند، زیرا در همان زمان، بودند نمایندگانی که آرزو داشتند کاش یکی از این مجتمع‌ها در ولایت آنها احداث شود. اما بعداً متوجه شدم که او درست می‌گفت. زیرا در ماهشهر هم اکنون قیمت ارزاق از اهواز گران‌تر است. در ماهشهر قیمت خانه با تهران تفاوت چندانی ندارد. مردم فقیر، فقیرتر شده‌اند. درست است که پتروشیمی زحمات زیادی کشید و در آنجا از محل منابع خود، امکانات رفاهی زیادی را ایجاد نمود و تعدادی از مدیرانش هم از این بابت توسط دستگاه‌های نظارتی مواخذه و بعضاً توبیخ شده‌اند . ولی واقعیت این است که اینها کفاف کمبود‌ها را نمی‌کرد. توسعه در مملکت ما جامع و متوازن و هماهنگ نیست. پتروشیمی کاویان قرار بود دو میلیون اتیلن تولید کند تا در خط لوله اتیلن غرب تزریق شود . مدتی است که مجتمع آماده بهره‌برداری شده است اما خوراک برای ظرفیت کامل ندارد. دلیل همه این نارسائی‌ها این است که توسعه متولی ندارد. اگر توسعه متولی داشته باشد ،شرکت ملی صنایع پتروشیمی هم می‌تواند کنارِ آن متولی، و در کنارِ سازمان حفاظت از محیط زیست ، و وزارت بهداشت ، و وزارت کار ، به عنوان یک کارشناس و رگولاتور ایفای نقش نماید. جناب آقای دکتر مشایخی در خدمت شما هستیم برای ادامه بحث... مشایخی: در سال ۶۰ یعنی بعد از انقلاب بود که در اوضاع به هم ریخته آن روزها، سازمان برنامه و بودجه قرار شد یک برنامه تنظیم کند. آنجا فکر کردیم که دو حرکت باید انجام شود. یکی اینکه زیرساخت حرکت کشور معلوم شود و معلوم شود نظام جمهوری اسلامی چه بستری برای حرکت اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند و دیگر اینکه در آن بستر چه برنامه‌ای برای حرکت باید داشته باشد. کمیته های ده گانه‌ای ایجاد کردیم تا هر کمیته به یک جنبه از تعیین زیر ساخت بپردازد. یکی نقش بخش دولتی را تعریف و تعیین کند، یکی به نقش بخش خصوصی بپردازد، دیگری نظام نظام تصمیم گیری در کشور کند، یکی دیکر نظام برنامه ریزی بنویسد و ... قرار شد این کمیته‌ها زیر ساخت یا بستر حرکت را تعیین کنند و بعد بر روی آن بستر، برنامه‌ای تعریف شود که بتوان حرکت کرد. چند کمیته کلیدی از آن کمیته ده گانه تشکیل شد و شروع به کار کرد اما کار، هم سخت بود و هم حساس. حتی یک وقت‌هایی در حوزه علمیه، فکر می‌کردند افرادی که که این کمیته‌ها را تشکیل داده‌اند با گرایشات چپ هستند. بعد حضرت امام دو نفر یعنی آیت الله کریمی و آیت الله احمدی میانجی را معرفی کرد که ببینند ما چه می‌گوییم. آمدند و دیدند که چپی‌ها نیستند و حرفهای ما معقول است. آنها رفته بودند و به جامعه مدرسین توضیح داده بودند و جامعه خواست که ما به جلسات جامعه برویم و در آنجا مستقیماً توضیح دهیم. ما هم چند بار رفتیم قم توضیحاتی دادیم و دیدند که ما مشکلی نداریم اما کار مشکل است. به نظرم هنوز برخی سئوالات مهمی که در آن سالها وجود داشت باقی است. نجابت: مسلما در خاطرتان هست که نوار جلسات شما موجود است و همان شخصی که از حوزه علمیه قم آمده بود و با شما و دیگران بحث می‌کرد نهایتا اثبات کرد که این برنامه‌ای که می‌ریزید بر مبنانی قانون سرمایه‌داری هست و آقای بانکی در آن نوار می‌گویند ما این را پذیرفتیم. حالا شما بگویید ما جای آن چه چیزی بگذاریم. نهایتا این شخص می‌گوید که ما روی این موضوع هنوز فکر نکرده ایم؛ اجازه بدهید ما برویم و بررسی کنیم. مشایخی : آن فرد آقای منیرالدین حسینی هاشمی بود که آکادمی علوم اسلامی را تاسیس کرده بود و می‌خواست مبانی و نظریه‌های جامعه اسلامی را تدوین کند. نجابت : بله...ایشان گفتند ما برویم و بررسی کنیم. همانطور که می‌فرمایید ۳۰ سال گذشته و هنوز در حال تبین مبانی آن هستیم. اگر در آن زمان حرف آن بزرگوار فهمیده می‌شد و همگان قبول می‌کردند که می‌بایست نظام اسلامی به عنوان نظام سوم جهانی تبیین گردد، وضعیت فرق می‌کرد؛ اما متاسفانه همگان عمل‌زده شدند و آن مرد هم تنها ماند. مشایخی: در پرانتز بگویم که آقای توکلی در یکی از مجلات به تازگی گفته است آقای مشایخی آن زمان مشاور آقای موسوی بوده است. آقای توکلی گفته مشایخی می‌خواست همه چیز دولتی شود و الان می‌خواهد همه چیز خصوصی شود؛ او گفته است که مشایخی فرد باهوشی است و باید دید این تغییر نگرش چرا صورت گرفته است. آقای توکلی در اصل به این شکل بر روی نیات بنده ایهام ایجاد کرده است. ولی البته ایشان چند اتشباه کرده‌اند: اولاً من آن زمان مشاور آقای موسوی نبودم و مشاور سازمان برنامه و بودجه بودم. ثانیاً نمی گفتم همه چیز دولتی شود و شاید اولین حرف‌هایی که در مورد ضرورت توجه به بخش خصوصی و فعال شدن سازو کار بازار در کشور مطرح شد از طرف من و همکارانم در سازمان برنامه و بودجه آن زمان بود. شاید حساسیت جامعه مدرسین قم و اعزام آقایان کریمی و احمدی میانجی به سازمان و گفتگو با ما به علت همین شکی بودی که افرادی نظیر آقای توکلی در آن زمان نسبت به سازمان برنامه و دولت آقای موسوی داشتند. که البته نتیجه نشست آن آقایان با گروه فعال در سازمان برنامه و بودجه نشان داد که چنان شبهاتی بی‌پایه بود و کسی در سازمان برنامه و بودجه از جمله اینجانب نمی‌خواست همه چیز دولتی شود و یک نظام کمونیستی در ایران برقرار شود. نکته من این است در آنجا با آقای میانجی که صحبت می‌کردیم چند عنصر کلیدی وجود داشت. یکی بحث احترام به مالکیت در اسلام بود و حتی ایشان یک کتاب در این خصوص با عنوان مالکیت در اسلام نوشت. مالکیت در اسلام به شرطی که مشروع باشد حد ندارد. یکی هم آزادی در معاملات بود یعنی فروشنده اختیار فروش مال خود را به هر قیمتی که مایل است دارد و و خریدار هم اختیار خرید به هر قیمتی که بخواهد را دارد. در حقیقت اصول بازار آزاد بر معاملات اسلامی حاکم است. هم مالکیت محترم است و هم خرید و فروش آزاد است. این، مقداری ما را به اصول بازار سرمایه‌داری نزدیک می‌کند که همین مبانی اقتصادی آنهاست. هم مالکیت مهم است و هم تبادل و بازار آزاد و قیمت در بازار تعیین می‌شود. منتها ببینید نکته ما این است وقتی در نظام اقتصادی می‌خواهید اینها را مبنا قرار دهید این در ارتباط با نظام سیاسی قرار می‌گیرد. آیا نظام سیاسی می‌تواند این را تحمل کند؟ نظام سیاسی می‌تواند رشد مالکیت بخش خصوصی را برتابد؟ یا فکر می‌کند با هم در تصادم قرار می‌گیرند؟ در تعامل با نظام اجتماعی، فرهنگ جامعه چیست، ارزشهای اجتماعی آن چیست؟ بنابراین آن نظام اقتصادی که براساس احترام به مالکیت و آزادی معاملات که بازار آزاد است شکل بگیرد خودش پیامد‌هایی دارد که با نظام سیاسی جامعه باید همخوانی داشته باشد و زندگی کند و با هم سازگاری داشته باشند؛ این که احساس کنند با نظام سیاسی تعارض پیدا می‌کند، قدرت سیاسی آن را محدود می‌کند. باور‌های اجتماعی چه سازگاری با نظام بازار آزاد دارند؟ یعنی اگر کسی خوب کار کرد و رشد کرد آن را تشویق می‌کنیم و می‌گوییم عجب کار برجسته‌ای کرده است؟ یا می‌گوییم حتما از یک جایی برده و خورده و باید آن را زمین بزنیم؟ این یک مساله اجتماعی است و در تعامل با آن نظام اقتصادی قرار می‌گیرد. در بعضی از کشور‌های صنعتی کسی که موفق می‌شود، همه او را تشویق می‌کنند و می‌گویند چقدر آدم باهوش و با عُرضه‌ای بوده است که رشد پیدا کرده است. اینجا می‌گویند حتما رانت گرفته و می‌خواهند توی سرش بزنند. یعنی ما در یک مجموعه در هم تنیده از سیستم یا زیرسیستم‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هستیم که همدیگر را متوقف می‌کنند. حالا اگر فکر کنیم یک نفر همه اینها را حتی در داخل کاغذ هم درست کند، در پیاده کردنش نیرو‌هایی هستند که با پیاده سازی آن مخالفت می‌کنند. هم آن هنجارهای اجتماعی اجازه نمی‌دهد و هم آن شرایط سیاسی و اقتصادی. در نتیجه جامعه نمی تواند حرکت شایسته و شتابان را داشته باشد. یک راه برای خروج و اصلاح این است که موضعی اصلاحات را شروع کنیم و اصلاح در یک حوزه بر روی دیگر حوزه‌ها اثر بگذارد تا جامعه بتدریج از وضعیت کم تحرکی و یا پیشرفت کم بیرون بیاید. فرض کنید که روی کاغذ جمهوری اسلامی را در همه حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی و سیاسی به روشنی تعرف کنیم، همانطوری که کلیاتی در قانون اساسی تعریف شده است ولی با جزئیات بیشتر و در چارچوب همان قانون آنرا تعریف کنیم. پیاده سازی آن با نیروهای مخالفی مواجه خواهد شد که اجرای جامع و کاملش را مانع می‌شود. لذا شما باید ببینید که در هر بخشی که هستید چگونه می‌توانید بهینه‌سازی کنید و چگونه بهره‌وری را بالا ببرید و اصلاح کنید. این ممکن است بر روی چیز دیگری تاثیر بگذارد و مجموعا به نوعی آن نظامی که به دنبالش هستیم پیدا شود. نجابت : آیا با آن باید‌هایی که در رابطه با سیستم، جنابعالی مد نظرتان است، تصور می‌کنید به اندازه یک درصد هم می‌تواند این راه پاسخگو باشد؟ مشایخی: بله- شما اگر به غرب و پیشرفت غرب هم نگاه کنید اینها یکباره نظامشان را تعریف نکردند تا به فکر اجرای آن باشند. برای مثال لوتر تغییراتی در بند‌های کلیسایی داد، یکی دیگر آمد حرف دیگری زد، شاید حدود دویست، سیصد سال طول کشید تا به رنسانس رسیدند و از دوران قرون وسطی بیرون کشیده شدند. آنجا هم اگر نگاه کنید در یک حوزه اصلاحاتی صورت گرفت و به حوزه‌های دیگر برخورد کردند. صرف نظر اینکه این بحث پاسخگو است یا خیر، فرض کنید که یک نفر یک کتاب کامل بر روی این میز بگذارد و بگوید جمهوری اسلامی یعنی این. این کتاب قطع به یقین با منافع سیاسی عده‌ای برخورد دارد، حتما با منافع عده‌ای در حوزه اقتصادی برخورد دارد، با باورهای و هنجارهای اجتماعی برخی دیگر برخورد دارد و با موقعیت های سیاسی عده‌ای دیگر ممکن است در تضاد باشد و لذا نیرو‌هائی در حوزه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در مخالفت با آن به حرکت در می‌آیند. نجابت : قانون اساسی ما به چه شکل است؟ خیلی‌ها می‌گویند که قانون اساسی مشکلاتی دارد اما می‌گویند تا زمانی که تغییر پیدا نکرده هیچکس نمی‌تواند بر خلاف آن موضع گیری کند. اگر ما در رابطه با این هم چیزی را به عنوان مبانی تعریف کنیم... مشایخی: منظور شما از این مبانی چیست؟ در حوزه اقتصاد است؟ سیاست است؟ نجابت : منظورم کلیات و مبانی نظام است. مبانی نظام به این معنا نیست که کلا ده جلد کل جزئیات را در آن تعریف کرده باشد. مثلا فرض کنید در اقتصاد آیا مالکیت صحیح محترم است یا خیر؟ مشایخی: الان که می‌گویند هست. نجابت : گفتن با حجت نهایی شدن، دو موضوع جدا است. از جایگاه‌های مختلف درون نظام و از تجارب متفاوت بعد از انقلاب، آیا می‌توانید به من بگویید که از موضع‌گیری‌های آن جایگاه‌ها، شما چه الگویی بیرون می‌آورید؟ مشایخی: من می‌گویم از دیدگاه نظری می‌گویند هم مالکیت محترم است و هم محدودیت ندارد. نجابت: عذر می‌خواهم این همان شد که من می‌گویم: خودش را بیاور اما اسمش را نیاور. گفته می‌شود قانون برای خصوصی‌سازی تدوین کردم، خب خصوصی سازی تعریف مشخصی دارد، بعد گفته می‌شود ترمز دستی را بکشید.... مشایخی: بله دقیقا. این همان نکته‌ای است که من گفتم، وقتی آن کتاب را روی میز بگذارید مخالفت‌ها شروع می‌شود. گروه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی هستند که اجازه پیاده شدن آن را نمی‌دهند. خصوصی‌سازی یک مثال آن است. چقدر گفته‌اند که دولت باید از تصدی‌گری برون برود؟ چقدر گفته‌اند اقتصاد مردمی باشد؟ چرا نمی‌شود؟ برای اینکه همان نیرو‌ها اجازه نمی‌دهند. حالا گاهی به شکل دیگری می‌آیند و همان نیرو را اعمال می‌کنند. اول دولت بود بعد می‌آید مثلا یک بنیاد راه می‌اندازد، یک هیئت همان کار را می‌کند، یک صندوق بازنشستگی وسط می‌آید. همان نیرو است منتها از یک در دیگری وارد شده است. من می‌گویم آن مبانی به دست نمی‌آید و اگر به دست هم بیاید قابل پیاده شدن نیست. ما باید چشم انداز کلی از نظام را برای آینده داشته باشیم و بررسی کنیم که در هر قسمتی چه کارهایی می‌شود انجام داد تا به سمت آن چشم انداز حرکت کرد و در آن قسمت فضا را برای اقدامات دیگر باز کنیم. مبنای آن چشم انداز را باید اصولی گذاشت که از جنبه نظری بر روی آن موافقت وجود دارد مانند مالکیت احترام دارد یا آزادی معاملات وجود دارد یا رسیدگی به ضعفا و محرومین که در اقتصاد ما به عنوان یکی از اصول مطرح است. یا این اصل که افراد آزاد هستند فکر کنند و فکر خود را بیان کنند و... اینها جزء اصولی است که علما مطرح کرده‌اند. من می‌گویم اگر آن نظام را نمی‌چینیم، حداقل این اصول را بگذاریم که کسی هم نتواند بگوید خیر. قبل از انقلاب هم بر روی منبر‌ها همین حرف‌ها را می‌زدند اما بعد از انقلاب که وقت عمل کردن بود پیاده کردنش سخت بود و برخی از نیروها اجازه پیاده کردن کامل آنها را نمی‌دهند. اینها را می‌توانیم به عنوان پایه‌های آن سیستم اقتصادی و اجتماعی که می‌خواهیم بسازیم مطرح کنیم. ولی اینکه عملی نمی‌شود باید از یک جاهایی شروع شود. اما درباره این بحث که شما خیلی به آن علاقه دارید و سی سال هم هست که ذهن شما را مشغول کرده که جمهوری اسلامی چه می‌خواهد انجام دهد، باید نکته‌ای بگویم. آن زمانی که می‌خواستند دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف را تعطیل کنند یک بار از آقای فروزنده معاون آقای احمدی نژاد که علاقه زیادی داشت دانشکده ما را تعطیل کند، دعوت کردیم که دلیل کارش را از او بپرسیم. گفت شما گفتمان‌تان به شکل دیگری است. ما گفتیم برنامه مصوب وزارت علوم را پیاده می‌کنیم. به کتاب های درسی مورد استفاده در دانشکده ایراد گرفت. ما گفتیم چه کتابی را استفاده کنیم، کتاب‌هایی را که برخی دانشکده‌ها استفاده می‌کنند مربوط به ترجمه کتاب های قدیمی‌تر است. ما مسلمان هستیم و دوست داریم چیزی که اسلام تبیین کرده استفاده کنیم. منتها شما چه کتاب و متنی که در حوزه مدیریت و اقتصاد بر اساس مبانی اسلامی تهیه شده باشد که به ما معرفی کنید و بتواند ذهن فعال یک جوان با استعداد را اقناع کند تا از آن اسفاده کنیم؟ گفت اتفاقا ما این را از جناب آقای مصباح یزدی پرسیدیم که سی سال است شما موسسه‌ای را درست کردید که علوم انسانی اسلامی را تنظیم کنید و حالا چه دارید به ما بدهید. آقای فروزنده گفت، آقای مصباح گفته‌اند ما فهمیدیم که باید گفته‌های خارجی‌ها را عمیقا بفهمیم و بعد بیاییم بگوییم که خودمان چه چیزی باید بگوییم. خب ما قبل از سی سال همین را می‌گفتیم که اول بفهمیم انسان‌ها در رابطه با اداره جوامع و ... چه چیزی می‌گویند بعد که فهمیدیم، می‌گوییم خودمان چی داریم. آقای فروزنده جزوه یا کتاب مناسبی نداشت و معرفی نکرد. گفتم خوب با ما چکار دارید؟! فقط می‌خواهید به روز درس ندهیم؟ اگر به آن شکل فکر کنیم و به طور موضعی و محلی کارِ بهتر را انجام دهیم، پیشرفت حاصل می‌شود. حال در حوزه پتروشیمی باید این سوال را مطرح کنیم که پس از خصوصی‌سازی واحدهای پتروشیمی، صرفنظر از اینکه، کارهای که انجام می‌شود کجا انجام می‌شود، ببینیم لازم است انجام شود یا خیر. بعد از تعیین کارهائی که باید انجام شود محل انجام آن را معلوم کنیم. آیا حاکمیت باید یک ایده و طرح داشته باشد تا برای پتروشیمی یک راهنما محسوب شود و چگونگی توسعه پتروشیمی را مشخص کند؟ همین که می‌گویید کره‌ای‌ها یک نقشه داشتند و برای هر استان شرایط مشخصی در نظر داشتند، پس نشان می‌دهد نیاز به یک نقشه راهنما است که پتروشیمی در چه حوزه و مکانی مناسب است توسعه پیدا کند. این موضوع هم به لحاظ توجیه اقتصادی و هم به لحاظ صادرات، مسائل سیاسی و امنیتی آن، اهمیت دارد. مسائل زیادی ممکن است دخیل باشند تا آن نقشه راهنما به لحاظ نوع ظرفیت‌ها، محل ظرفیت‌ها و ابعاد ظرفیت‌ها توسعه پیدا کند و بگوید این نقشه راهنما است. پس این باید نقشه راهنمای توسعه پتروشیمی تهیه شود و بهتر است توسط حاکمیت صورت پذیرد. این به مسائل سیاسی، اقتصادی، امنیتی و اجتماعی و ... مرتبط می‌شود. وقتی که این انجام شد کار دومی که باید انجام شود سیاست‌های مالیاتی، اعتباری، مشوق‌های صادراتی، مشوق‌های سوخت و... است؛ یعنی سیاست‌هایی که احتمال تحقق نقشه راهنما را افزایش می‌دهد. پس یک جایی می‌خواهیم سیاستگذاری کند که آن نقشه راهنما تحقق پیدا کند. در غیر این صورت آن نقشه را به دیوار می‌زنیم کسی هم گوشش بدهکار نیست. اما اگر سیاست‌هایی باشد که مردم را به سمت اجرایی کردن آن تنظیم و ترغیب کند، قابل اجرا خواهد بود. نکته بعدی که باید توجه داشت همان تنظیم‌گری است که ما بالاخره آن افرادی که می‌خواهند دنبال سود آوری بروند و حق آنها هم هست، چه مقرراتی باید رعایت کنند که به منافع عمومی و همچنین به محیط زیست، هوا، آب، ایمنی کارگران و... لطمه وارد نکنند. اینها چه مسائلی را باید رعایت کنند که به اسم کشور و صنعت کشور در بازار‌های بین المللی لطمه وارد نکنند؟ اینها باید تنظیم شود که آنها را رعایت کنند. وگرنه فقط سود را در نظر بگیرید و به همه لطمه وارد کنید نمی‌شود. پس یک جایی می‌خواهیم که بتواند این مقررات را تنظیم کند و وقتی هم تنظیم شد باید نظارت بر انجام آن را هم بر عهده بگیرد. باز تنظیم این مقررات و نظارت بر اجرای آن بر عهده دولت قرار می‌گیرد و در NPC باید انجام شود. نجابت: در اینجا باید چیزی را توضیح دهیم. ضمانت اجرایی آن چیزی که تبیین می‌کنیم را چه گروه یا افرادی می‌دهند؟ در رابطه با همین مساله یک شخصی، یک واحد میان دستی پتروشیمی احداث کرده است. این واحد هم اکنون سیصد میلیون دلار ارزش مالی دارد. سیصد میلیون دلار یعنی هزار و دویست میلیارد تومان روی یک واحد پتروشیمی صاحب شده است. کجای این تعریف شما جایگاه این را ایمن می‌کند؟ دیگری می‌خواهد با تکیه بر همان تضمین برود و مانند آن شخص واحد دوم را بزند. دارم می‌گویم این چیزهایی که می‌فرمایید باید تبیین کنیم در آن سیستم بی‌مبنا که هر روزی که از خواب بیدار می‌شوید یک نظریه جدید عنوان می‌شود، چه تضمینی برای کسی که می‌خواهید با سیستم‌تان جذبش کنید، در نظر دارید؟ مشایخی: این بحث، حوزه‌ای را به اسم ثبات سیاست‌ها باز می‌کند؛ در واقع پشتیبانی از سرمایه گذارانی که بر اساس قول دولت سرمایه‌گذاری می‌کنند و محافظت از آنها در مقابل تغییرات سیاست‌هائی که مبنای شروع کارشان بوده است. در آن مقرراتی که تبیین می‌شود یک بخش مربوط می‌شود به امنیت همین سرمایه گذاری‌هایی که اتفاق می‌افتد. یکی دیگر از اقدامات لازم برای پیشرفت صنایع پتروشیمی این است که اگر می‌خواهیم صنعت پتروشیمی جلو برود باید زیر ساخت‌های مورد نیاز را فراهم کنیم. بخش خصوصی هم هیچوقت زیرساخت نمی‌سازد. مثلا بگوید من در اینجا جاده می‌سازم تا پتروشیمی توسعه پیدا کند. این زیرساخت‌ها را یا دولت باید فراهم کند یا شرکتی به صورت دولتی انجام دهد و وقتی سرمایه گذارها در آن محل قصد سرمایه‌گذاری داشتند، پول زیر ساخت‌ها را از بهره برداران از زیر ساخت متناسب با میزان بهره برداری آن ها از آنها بگیرد، همانطوری که عوارض جاده‌ای را سازندگان جاده‌ای برای جبران سرمایه گذاری خود از استفاده کنندگان از جاده می گیرند. اگر هم دولت می‌خواست که یک منطقه توسعه پیدا کند و برای آن کمک یا یارانه بدهد می‌گوید من پول زیر ساخت‌ها را می‌دهم و از شما هم چیزی نمی‌گیرم تا شما تشویق شوید و در آنجا سرمایه‌گذاری کنید. یک کار دیگری که اینها می‌خواهند پشتیبانی است. اینها که نمی‌توانند خودشان دانشگاه و دبیرستان بزنند و نیرو تربیت کنند. اینها را باید دولت انجام دهد و NPC می تواند با تعامل با بخش های آموزشی کشور نیازهای صنایع پتروشیمی به منابع انسانی را به آن بخش‌ها منتقل کند و پی گیری کند که تربیت نیروهای مورد نیاز در دستور کار قرار دارند. در سیاست‌های آموزشی، بخش غیر دولتی را هم باید به این سمت ببرد. پس اگر می‌خواهیم صنعت پتروشیمی توسعه پیدا کند و به تصدی‌گری آن هم کاری نداشته باشیم، این کارها باید انجام شود. حالا این کارها کجا باید انجام شود می‌تواند در شرکت ملی صنایع پتروشیمی باشد یا اسم آن را معاونت پتروشیمی وزارت نفت بگذاریم. البته محل این مجموعه را با توجه به سازماندهی که هم اکنون داریم و امکان پذیری شکل دادن به این کارها باید مشخص کنیم. خلاصه به انجام این کارها نیاز داریم. ما چون می‌خواهیم به سمت اصلاح سیستم برویم آنجایی که تعامل خیلی قوی با زیرسیستم‌های دیگر دارد باید نحوه ارتباط و انتظارمان از آنها را معلوم کنیم. نجابت : نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که اگر این کار را برای پتروشیمی انجام دادیم، آیا می‌تواند مستقلا به عنوان یک جزیره خارج از سیستم‌، موفق شود؟ یا اینکه در تار و پود دیگرانی که به این نحو حرکت نمی‌کنند گم می‌شود؟ راهی برای آن پیدا کرده‌اید؟ مشایخی: من فکر می‌کنم آن بخشی که حاکمیت را به عهده می‌گیرد باید در جهت انجام ماموریت حاکمیتی خود تلاش کند و در صورت لزوم با بخش های مزاحم بجنگد. باید از ماموریت خود و مجموعه‌هائی که تحت پوشش آن ماموریت هستند حفاظت کند و پشتیبانی نماید. پشتیبانی به معنی این نیست که فقط نیرو تامین کند، بلکه یعنی اگر کسی مزاحمتی برای مجموعه های تحت پوشش پشتیانی ایجاد کرد، بتواند به عنوان بخشی از حاکمیت با بخش‌های دیگر حاکمیت مذاکره کند و از مجموعه های تحت پوشش، دفاع کند. نظیر همین که آقای شعری مقدم می‌گویند که بخش خصوصی می‌خواهد تا آن‌ها را در برخورد با مزاحمت‌ها حمایت کنند. NPC اگر این کار ها را انجام دهد و فرض کنیم که صنایع پتروشیمی ما موفق‌تر از الان عمل کند و مقداری جلو برود، این حرکت باعث ایجاد یک جایگاه و منزلت برای NPC می‌شود. از این اعتبار می‌تواند استفاده کند و حاشیه‌هایی را که برایش مزاحمت ایجاد می‌کند بر طرف کند. ما به همین شکل در تعامل با هم، سیستم را می‌توانیم جلو ببریم. من فکر می‌کنم ضمن اینکه باید چهارچوب‌های اصلی را تبیین و بر روی کاغذ پیاده کنیم، نباید انتظار داشته باشیم که این یکباره به اجرا برسد، بلکه باید آن را آرام آرام به همین شکل پیاده‌سازی کنیم. پس بنابراین پاسخ شما که NPC بعد از خصوصی‌سازی چه چیزی هست و چه کاری باید انجام دهد، کارهایش، همین‌هایی هستند که ذکر کردم. حالا این کارها را در ساختار سازمانی کل وزارت نفت کجا می‌خواهیم قرار دهیم، بستگی به شرایط دارد. اگر سازمان را بر روی کاغذ سفید می‌خواستیم بنویسیم، قسمتی که برنامه و مقررات و پشتیبانی و نیرو انسانی را عمل می‌کردیم در بخش وزارتخانه می‌فرستادیم. آن بخشی که زیر ساخت‌ها را مد نظر قرار داد تحت عنوان یک شرکت می‌تواند معرفی شود. اما ممکن است باتوجه ساختار سازمانی که در شرکت نفت وجود دارد بگوییم همه اینها را NPC باید انجام دهد. شعری مقدم: به نظر من باید معاونت وزیر را از مدیرعاملی پتروشیمی جدا کنند. چون معاونت وزیر یک مقام حاکمیتی است اما پتروشیمی یک شرکت است. مشایخی: من هم این را برای همین عرض کردم. این مجموعه کارها باید انجام شود. ممکن است یک قسمتی از آن را در معاونت شرکت نفت انجام دهند، یک قسمتی هم در همین NPC صورت پذیرد. اما اگر می‌خواهیم پتروشیمی جلو برود باید همه این کارها انجام شود. اما درباره تاریخچه تشکیل پتروشیمی و بحث‌هایی که قبل از انقلاب می‌شد، در کشور‌های در حال توسعه این معمول بوده و حتی کره هم این کار را انجام داده که وقتی بخش خصوصی آن ضعیف بود، یک سازمان توسعه‌ای ایجاد کردند و این سازمان‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند و بعد آن را واگذار کرده‌اند. ما هم قبل از انقلاب در دهه ۴۰ که رشد سریع صنعتی و نزدیک به ۱۲ درصد داشته‌ایم از همین نهاد‌های توسعه‌ای بهره بردیم. سازمان گسترش برای ایجاد صنایعی که بخش خصوصی آنها را نمی‌ساخت ایجاد شد. بانک توسعه صنعتی ایجاد شد که تسهیلات توسعه صنعتی واگذار کند. سازمان مدیریت برای آموزش مدیر ایجاد شد. این ابزارها برای ایجاد حرکت ایجاد شدند. در کره جنوبی هم همین اتفاق افتاد. در کشور کره هم فولادش را دولتی‌ها ایجاد کردند و خیلی صنایع دیگر توسط دولتی‌ها ایجاد شد و سپس واگذار شد. آن زمانی هم که شاه گفته است پتروشیمی را به بخش خصوصی واگذر کنید و کارشناسان در بررسی‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که نمی‌شود و بعد تصمیم می‌گیرند که خودشان درست کنند و واگذار کنند. بنابراین واگذاری پتروشیمی به بخش خصوصی درست بوده است، ولی بحث این است که بهتر بود سهام کل NPC در بورس واگذار می شد. حالا که نشده است و واحدهای تولیدی آن واگذار شده اند، NPC با ایفای نقش جدیدش باید توسعه صنایع پتروشیمی را تسهیل و تسریع نماید. عربستان هم در حال انجام همین کار است. قصد دارد آرامکو را در سال ۲۰۱۸ واگذار کند و احتمالا بخش بزرگ‌تری از سهام سابیک هم واگذار شود. شعری مقدم: آقای دکتر مشایخی سوال آقای نجابت هنوز پاسخ داده نشده است. شما نگاه کنید برجام به عنوان اقدامی بود که به وسیله دولت و با نظر حاکمیت انجام شد. اما حالا اختلافاتی در مورد آن وجود دارد. برخی می‌گویند بد است و برخی می‌گویند خوب است. نجابت : اتفاقا می‌خواهم بگویم برجام الگوی خوبی است. در خصوص برجام، برای نظام که می‌بایست حجت بر آن تمام می‌شد تا به این نتیجه برسد، تمام شد، بنابراین هر نیرویی هم که برجام را مورد سوال قرار بدهد، نظام از آن دفاع خواهد کرد، چون حجت تمام شده است. من می‌گویم در روابط دیگر هم می‌بایست این حجت تمام شود. مشایخی: آقای شعری مقدم یک چیز دیگری می‌گویند. منظورشان این است که این حجت تمام شد و همه هم پشت آن رفتند که بشود، حالا که حجت تمام شد و موضوع حل شد، به لحاظ اینکه چه کسی از نظر سیاسی بیشتر بهره را ببرد، به آن گیر می‌دهند! نجابت: شما نمی‌توانید در یک جامعه بخشنامه کنید که هیچکس به کسی گیر ندهد یا هیچکس از عملکرد شخص دیگری بهره‌مند نشود و ... اصل این است که آیا در زمان پسابرجام کسی در داخل ایران می‌تواند برجام را لغو کند؟ مشایخی: اگر منافع سیاسی اکثریت ایجاب کند می‌شود. نجابت: آیا من بد مذاکره کرده‌ام یا خیر؟ اگر قرار بود برجام مورد تایید نظام نباشد، دنیا هم جمع می‌شدند، تصویب نمی‌شد. بنابراین برای حوزه‌های دیگر هم به چنین الگویی نیاز داریم. حسن تاش: البته فراموش نکنیم که هدف این میز گرد‌ها این نیست که ما برای همه مشکلات راه حل پیدا کنیم. هدف این است که خواننده وادار به فکر کردن بشود و نکته‌های جدیدی به ذهنش بیاید، و خواننده ممکن است خود تکمیل‌کننده این بحث باشد. مشایخی: من فکر می‌کنم کلا در اقتصاد کشور، قد شرکت‌های خصوصی باید همه همزمان رشد پیدا کند. چرا؟ وقتی که همه کوتوله هستند یک نفر، اگر مقدار کمی هم بلند باشد خیلی بلند به نظر می‌رسد. حالا اگر همه قدبلند باشند این یکی دیگر بلند به نظر نمی‌رسد. باید کاری کنیم که بستر بزرگ شدن‌ها مقداری همگانی شود. بالاخره باید راه خروج از وضعیت فعلی را پیدا کرد. اگر راه خروج را پیدا نکنیم، موفقیت امکانپذیر نیست. یکی دیگر از اقدامات این است که باید پایه‌های قدرت سیاسی را عمومی‌تر کنیم. هرچقدر قدرت سیاسی فاصله بیشتری با مردم بگیرد، حساسیت‌های بیشتر دارد. بنابراین نباید بگذاریم فاصله زیاد شود. یکی هم اینکه همه را با هم بزرگتر کنیم. قسمت اول میزگرد را در لینک ذیل بخوانید:جایگاه NPC پس از خصوصی سازیگزارش تصویری مرتبط را در لینک ذیل ببینید:میزگرد جایگاه NPC پس از خصوصی سازی ]]> پتروشیمی Sat, 17 Jun 2017 04:57:32 GMT https://www.neconews.com/vdccpsq4.2bqmi8laa2.html تولید پتروشیمی ایران 60 میلیون تن؛ شاغلان فقط 50 هزار نفر https://www.neconews.com/vdci33av.t1apu2bcct.html هنوز ۲۴ ساعت از سخنان تبلیغاتی محمدباقر قالیباف کاندیدای دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری از شبکه اول سیما سپری نشده که وعده های اقتصادی عجیب او، با واکنشهای فراوانی از سوی کارشناسان و صاحبنظران مواجه شده است. اما سخنان او درباره پتروشیمی را شاید بتوان عجیب ترین بخش از وعده های او ارزیابی کرد. به گزارش نکونیوز، قالیباف در برنامه تلویزیونی پنجشنبه شب وعده های متعددی از جمله افزایش یارانه نقدی، پرداخت کارانه ثابت ۲۵۰ هزار تومانی به بیکاران، افزایش درآمد عمومی و ایجاد ۵ میلیون شغل را مطرح کرد که با تردید جدی کارشناسان مواجه شده است. قالیباف در بخشی از سخنان خود نیز از افزایش اشتغال با کمک صنعت پتروشیمی سخن گفت اما وقتی به آمارها رسید نشان داد که هیچ گونه شناختی نسبت به صنعت پتروشیمی ندارد. او مدعی شد که : «در صنایع پتروشیمی به ازای هر یک میلیون تن به صورت مستقیم ٢٠٠ هزار شغل و به صورت غیرمستقیم ٤٠٠ هزار شغل ایجاد می‌کنیم و ما قادریم با سرمایه داخلی و با تکنولوژی داخلی و با سرمایه‌ گذاری‌هایی که شده ... ٨ میلیون تن به ظرفیت پتروشیمی اضافه کنیم که معنی‌اش یعنی یک میلیون و ٦٠٠ هزار شغل مستقیم و بیش از ٣ میلیون شغل غیر مستقیم.» ایجاد ۶۰۰ هزار شغل به ازای هر یک میلیون تن تولید در صنعت پتروشیمی، حتی اگر ۲۰۰ هزار شغل را مستقیم در نظر بگیریم, ادعایی عجیب، فاقد پایه و اساس علمی و نشاندهنده فقدان شناخت او و مشاورانش از صنعت پتروشیمی است. این سخن او با واکنشهای متعددی مواجه شد. محمدحسن پیوندی، مدیرعامل شرکت سرمایه گذاری نفت، گاز و پتروشیمی تامین در گفت‌وگو با ایلنا درباره ادعای ایجاد ۲۰۰ هزار شغل با احداث یک واحد یک میلیون تنی تولید پتروشیمی اظهار داشت: در حال حاضر در صنعت پتروشیمی ۶۰ میلیون تن ظرفیت تولید داریم که تعداد افراد مشغول به کار به ۵۰ هزار نفر هم نمی رسد. وی با اشاره به غیر واقعی بودن اعداد ذکر شده خاطرنشان کرد: اگر بخواهیم در کشور یک واحد متانول، کود اوره، پلی الفین مثل جم و یا بندر امام احداث کنیم زودتر از ۵ سال تمام نمی‌شود. سید حسین مرعشی در کانال تلگرامی خود نوشت: «آقای قالیباف؛ با آمار و ارقام گمراه‌کننده نمی‌توان رییس جمهور شد! محمدباقر قالیباف، کاندیدای دوازدهمین دوره ریاست جمهوری در برنامه تبلیغاتی خود در تلویزیون مدعی شد: با هر یک میلیون تن افزایش تولیدات پتروشیمی، دویست هزار شغل مستقیم و چهارصد هزار شغل غیر مستقیم ایجاد می شود. این در حالیست که بررسی‌های کارشناسی نشان می‌دهد که به ازای هر یک میلیون تن افزایش تولیدات پتروشیمی تنها برای پانصد نفر شغل مستقیم و برای دو هزار نفر شغل غیر مستقیم ایجاد می شود. با این تفاسیر ضریب گمراه‌کننده آقای قالیباف در مورد شغل مستقیم ۴٠٠ برابر و برای شغل غیر مستقیم ٢٠٠ برابر است.» محمد فاضلی، استادیار دانشگاه شهیدبهشتی و معاون پژوهشی مرکز بررسی‌های استراتژیک هم در این زمینه نوشت : "ادعای قالیباف اگر درست باشد که هر یک میلیون تن تولید پتروشیمی ۲۰۰ هزار شغل مستقیم و ۴۰۰ هزار شغل غیرمستقیم درست می‌کند، پس با تولید ۶۴ میلیون تن مواد پتروشیمی باید ۱۲۸۰۰۰۰۰ (دوازده میلیون و هشتصدهزار) نفر ایرانی به صورت مستقیم در صنایع پتروشیمی و ۲۵۶۰۰۰۰۰ (بیست‌وپنج میلیون و ششصد هزار نفر) به صورت غیرمستقیم در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار کنند. این یعنی فقط ۳۸۴۰۰۰۰۰ (سی‌وهشت میلیون و چهارصد هزار نفر) ایرانی در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار می‌کنند؛ بد نیست بدانید کل شاغلان کشور حدود ۲۵ میلیون نفر است. تولید پتروشیمی کشور وقتی به ۱۳۰ میلیون تن برسد، آن وقت با محاسبات آقای قالیباف ۷۶۸۰۰۰۰۰ (هفتادوشش میلیون و هشتصد هزار نفر) مستقیم یا غیرمستقیم در صنایع پتروشیمی کار خواهند کرد." علی شهرویی کارشناس حوزه انرژی در گفت و گو با خبرنگار ایلنا درباره ادعای قالیباف گفت: "یک مگا پروژه پتروشمی برای تولید متانول با ظرفیت سالانه یک میلیون و ۶۰۰ هزارتن، در زمان احداث حداکثر ۱۰۰۰ نفر و در زمان بهره برداری و در پلنت کارخانه حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر را می تواند به کار مشغول کند. اگر با احداث یک واحد یک میلیون تنی ۲۰۰ هزار شغل ایجاد می شد با ظرفیتی که در تولید پتروشیمی کشور داریم و مجتنمع هایی که اکنون در حال احداث هستند هیچ بیکاری در کشور وجود نداشت." وی با بیان اینکه برای ایجاد ۲۰۰ هزار شغل باید ۲۰۰ مجتمع پتروشمی احداث کنیم، افزود: ساخت این تعداد مجتمع پتروشیمی بطور همزمان امکانپذیر نیست و نهایتا امکان ساخت ۸ مجتمع بطور همزکان وجود دارد کما اینکه الان نیز وجود دارد. این کارشناس انرژی با اشاره به اینکه برای احداث واحدهای پتروشیمی باید خوراک و آب کافی در داخل وجود داشته باشد، اظهار داشت: اینکه فقط برای ایجاد شغل مجتمع پتروشیمی احداث کنیم، اشتباه است ضمن اینکه باید کشش بازار و میزان عرضه و تقاضا نیز سنجیده شود مثلا اگر الان واحد متانول احداث کند زیان ده است. وی ادامه داد: علاوه بر میزان تقاضای جهانی در احداث مجتمع های پتروشیمی باید تکمیل دامنه زنجیره ارزش افزوده نیز در نظر گرفته شود. شهرویی استدلال ایجاد ۲۰۰ هزار شغل با احداث یک واحد یک میلیون تنی پتروشیمی نادرست و تمامی اعداد و ارقام مطرح شده را غیرواقعی خواند. این وعده قالیباف در شرایطی مطرح شده که صنعت پتروشیمی در جهان به عنوان صنعتی شناخته می شود که اشتغالزایی بسیار پایینی دارد و میزان سرمایه گذاری صورت گرفته در آن، با میزان اشتغالی که توسط آن ایجاد می شود تناسب چندانی ندارد. به نظر می رسد محمدباقر قالیباف و مشاورانش، گاف بزرگی درباره اشتغالزایی با صنعت پتروشیمی داده اند که باید برای آن پاسخی روشن و قانع کننده داشته باشند. ]]> پتروشیمی Fri, 28 Apr 2017 10:57:30 GMT https://www.neconews.com/vdci33av.t1apu2bcct.html کوتاه برای زنگنه https://www.neconews.com/vdci3vazwt1auv2.cbct.html احسان نجابتبه هرصورت قانون منع به کارگیری بازنشستگان به رده های بالاتر مدیریتی نیز رسید و معاونین وزرا و استانداران را نیز شامل شد. هرچند که به نظرم سن و سابقه کار به تنهایی معیارهای خوبی برای ردصلاحیت افراد برای پست های مدیریت ارشد نیستند اما به هرصورت قانونی است که باید اجرا شود. این قانون در وزارت نفت تبعات وسیعی خواهد داشت و تقریبا تمامی پست های کلیدی و اصلی وزارتخانه را دچار تحول خواهد کرد. یکی از این مناصب معاون وزیر درامورپتروشیمی است که اهمیت سیاستگذاری این حوزه در شرایط تحریم های جدید بیش از پیش نشان داده شد. هر روز گزینه های متعددی برای این پست کلیدی این وزارتخانه توسط رسانه ها گمانه زنی می شود. برای شناسایی مناسب ترین گزینه باید اول مشخص کرد در سه سال آینده قرار است چه اقداماتی انجام شود و ماموریت این شرکت چیست. در شرایط موجود دو پارامتر اصلی تعیین کننده ماموریت شرکت ملی صنایع پتروشیمی است. اول درک فضای کسب وکار صنعت باتوجه به مالکیت و مدیریت بخش خصوصی در این صنعت و موضوع دوم تحریم ها و نقش این صنعت در کاهش مشکلات ارزی کشور و نقش متقابل آن در توسعه و حیات این صنعت است. با درک این دو نیروی کلیدی و درهمکنش متغیرهای اصلی این صنعت می توان گفت که کارویژه های اصلی این شرکت در این برهه عبارتند از: ۱- کمک به طراحی روش های داخلی و نوین برای تامین مالی طرح های توسعه ای صنعت و کمک به پیشبرد آنها ۲- تعامل با بانک مرکزی و وزارت صمت و شرکت های تولیدی پتروشیمی برای تامین کاتالیست و مود شیمیایی، قطعات یدکی و خدمات پشتیبانی مورد نیاز صنعت ۳- کمک به وزارت صمت برای مدیریت بازار داخلی محصولات پتروشیمی و صادرات محصولات ۴- تعامل با وزارت نفت برای تامین و تعیین نحوه پرداخت هزینه خوراک واحدها. بدیهی است که اقدامات بسیاری برای بهبود عملکرد کلان صنعت باید صورت پذیرد اما میزان موفقیت در این ۴ فاکتور شاخص های اصلی موفقیت در این دوره خواهند بود.باتوجه به کارکردهای اصلی بیان شده به نظر می رسد فردی برای مدیریت این شرکت در این دوره مناسب است که این ویژگی ها را داشته باشد. ۱. مقبولیت در صنعت تا بتواند نقش نمایندگی، یکپارچه سازی و هدایت شرکت های خصوصی تولیدی را ایفا نماید. ۲. شهرت و پشتوانه سیاسی و فنی شخصی تا بتواند نفوذ و اثرگذاری لازم در مراکز دولتی مرتبط را داشته باشد ۳. انگیزه، شجاعت و توان مدیریتی تا توان تاب آوری در برابر چالش های پیش رو و کمک به وزیر و وزارتخانه در حوزه پتروشیمی را داشته باشد و منشی وزیر در امور پتروشیمی نباشد ۴. سلامت و نداشتن بارمنفی برای وزارتخانه و شخص وزیروزیر محترم نفت باید بپذیرد که صنعت نفت پیشانی جبهه نبرد اقتصادی پیش روست و حجم سنگین کار پیش رو دیگر اجازه نمی دهد که همچون گذشته به جای مدیران توانمند از کسانی استفاده شود که بیش از موثر بودن هماهنگ با وزیر باشند. لازم است فردی بسیار توانمند با اختیارات وسیع در این سمت قرار گیرد و ذهن وزیر محترم را از موضوعات این بخش از وزارتخانه آزاد کند. امیدوارم با انتخاب فردی شایسته و توانمند منافع این انتخاب در وهله اول برای صنعت و پس از آن برای بهبود کارنامه نه چندان موفق وزیر در حوزه پتروشیمی موثر باشد. ]]> پتروشیمی Sat, 17 Nov 2018 15:07:33 GMT https://www.neconews.com/vdci3vazwt1auv2.cbct.html محرم، ظروف یکبار مصرف و سوالات بی پاسخ از پتروشیمی https://www.neconews.com/vdchzqnq.23nkwdftt2.html با توجه به فرارسیدن تاسوعا و عاشورای حسنی و تعطیلی نیمی از هفته ای که پشت سر گذاشتیم، صنعت نفت، هفته پرخبری را تجربه نکرد اما در همین هفته کم خبر هم یک خبر، بسیاربازتاب داشت : ردپای پتروشیمی در گرانی ظروف یکبار مصرف! به گزارش نکونیوز، با فرارسیدن دهه اول ماه محرم، میزان نذری های مردم بسیار افزایش می یابد. زمانی نه چندان دور، مردم با قابلمه های مختلف نذری می گرفتند اما در یک دهه گذشته، نذری ها داخل ظروف یکبار مصرف ریخته و توزیع می شود. به همین دلیل میزان تقاضا برای خرید ظورف یکبار مصرف با فرارسیدن ماه محرم افزایش می یابد. این بار اما موضع گیری اتحادیه پلاستیک و نایلون در استانه روز تاسوعا نشان داد که برای این میزان تقاضا برای ظروف یکبار مصرف، عرضه موردانتظار وجود ندارد. این اتحادیه اعلام کرد که به دنبال عدم عرضه کافی مواد اولیه از سوی پتروشیمی‌ها و به تبع آن ورود دلالان به این حوزه برای تامین مواد مورد نیاز تولید کنندگان، قیمت ظروف یکبار مصرف با افزایش تقاضا در ایام محرم با رشد حدود ۳۰ درصدی همراه شده است. سید رحیم مقیمی اصل رئیس اتحادیه پلاستیک و نایلون در گفت و گویی با ایسنا، از عملکرد پتروشیمی در این زمینه انتقاد کرد و گفت: قیمت این ظروف از ابتدای ماه محرم حدود ۱۵ تومان و چیزی حدود ۳۰ درصد گران شده است. این در حالی است که با توجه به افزایش تقاضایی که برای این کالا در این ایام وجود دارد و تولید آن نیز افزایش می یابد، شاهد بودیم که پتروشیمی ها به عنوان تامین کنندگان اصلی مواد اولیه ظروف یکبار مصرف، عرضه آن را کم کردند. در این بین جا برای ورود دلالان به بازار باز شده که خود موجب گرانی مواد شده و به دنبال آن رشد قیمت ظروف تولیدی را به همراه داشته است. چرا که قیمت ها در بورس گران نشده بلکه در پی کاهش عرضه و دخالت دلالان این تغییرات ایجاد شده است. رئیس اتحادیه پلاستیک و نایلون با اشاره به اینکه قبلا نیز کمابیش شاهد این اقدام پتروشیمی ها در عرضه کمتر مواد اولیه در ایام خاص بوده ایم و در ماه رمضان هم این اتفاق افتاد گفت: از این ماجرا طی نامه ای موضوع را به مسئولان ذیربط اعلام و پیش بینی کرده بودیم که با این روند چه شرایطی پیش خواهد آمد اما واکنشی در این رابطه نداشتیم. مقیمی اصل گله مندانه تاکید کرد که بارها خواسته ایم بر فعالیت پتروشیمی ها و تامین مواد اولیه از سوی آنها برای تولید نظارت بیشتری انجام شود. آنها از امکانات دولتی استفاده می کنند اما برابر تولید کنندگان بازده کاملی ندارند. البته پتروشیمی درباره این اظهارنظر رییس اتحادیه پلاستیک و نایلون که روی سخنش با پتروشیمی بود، واکنشی نشان نداد و سکوت کرد. البته سخنان مقیمی اصل به همین جا ختم نشد و ادعای تولید ظروف ۱۰۰ درصد گیاهی را هم کذب دانست و گفت : اصلا ما در ایران تکنولوژی تولید این ظروف را به صورت ۱۰۰ درصد گیاهی نداریم. ظروفی که گیاهی عرضه می شوند تا ۷۰ درصد از پلیمر و تنها حدود ۳۰ درصد از مواد گیاهی از قبیل نشاسته تشکیل شده اند. ظروفی که قرار باشد کاملا گیاهی تولید شود حداقل سه برابر قیمت آنچه اکنون به عنوان ظروف گیاهی عرضه می شود قیمت خواهد داشت. این در حالی است که ظروف موجود از استاندارد کافی برخوردار نبوده و حتی وقتی در جای مرطوب قرار می گیرد کپک می زند. این ادعاهای جالب این روزها در شبکه های مجازی دست به دست می شود اما هنوز واکنشی در پی نداشته و شاید در هفته پیش رو شاهد توضیحات مدیران پتروشیمی درباره این موضوعات باشیم. باز هم مناقشه درباره کارت سوخت دولت رسما حذف کارت سوخت را تصویب کرد اما در هفته ای که گذشت باز هم خبرگزاری های مختلف با موافقان و مخالفان این موضوع گفت و گو کردند تا همچنان این موضوع داغ بماند. ضمن اینکه شایعه گران شدن بنزین تا لیتری ۱۲۰۰ تومان هم در ابتدای هفته مطرح و توسط رییس انجمن جایگاه داران سوخت تایید و البته خیلی زود توسط شاهرخ خسروانی، معاون شرکت پالایش و پخش فرآورده های نفتی ایران تکذیب شد. در این میان سخنگوی کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی گفت: پالایش و پخش درصدد است تا نسبت به حذف کارت سوخت‌ها با حفظ زیرساخت‌ها اقدام کند اما زمان دقیق جمع آوری کارت‌ها هنوز مشخص نیست. سرانجام شل به ایران آمد درحالیکه موضوع الگوی جدید قراردادهای نفتی علیرغم امضای قرارداد با یک شرکت داخلی، هنوز به مرحله انعقاد قرارداد با شرکتهای خارجی نرسیده است، روز یکشنبه گذشته شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران و شرکت انگلیسی-هلندی شل، برای همکاری در صنعت پتروشیمی ایران تفاهم‌نامه اولیه امضا کردند. براساس اعلام وزارت نفت، مرضیه شاهدایی، مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران و هانس نای کمپ، معاون رئیس دفتر شرکت شل در ایران یکشنبه، ١٨ مهرماه با حضور امیر حسین زمانی نیا، معاون امور بین‌الملل و بازرگانی وزیر نفت، سوزانا ترستال سفیر هلند در تهران و فندر، معاون سفیر انگلیس در ایران این تفاهم نامه را امضا کردند. معاون امور بین‌الملل و بازرگانی وزیر نفت درباره همکاری شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران و شل گفت: با درایتی که در صنعت پتروشیمی کشور مشاهده می‌شود بدون تردید پروژه‌های این شرکت زودتر از پروژه‌های نفت و گاز اجرایی خواهد شد. معاون امور بین‌الملل و بازرگانی وزیر نفت در حاشیه این مراسم گفت: تا پایان سال ٩٥ قراردادهایی به ارزش ١٠ میلیارد دلار در صنعت نفت و گاز ایران امضا می شود. محموله بزرگ نفت ایران به هند رسید شرکت پالایش و پتروشیمی منگلور (ام آر پی ال) چهارشنبه ٢١ مهرماه در وبگاه خود اعلام کرد: نخستین محموله نفت ایران را برای پرکردن بخشی از منابع ذخیره سازی راهبردی هند در جنوب این کشور در یک ابرنفتکش (VLCC) دریافت کرده است. ام آر پی ال این محموله ٢ میلیون بشکه ای نفت ایران را در ابرنفتکش وی ال سی سی دینو، دریافت کرده است. دهلی نو قصد دارد نیمی از ظرفیت این منبع ذخیره سازی نفت خام را با ٦ میلیون بشکه نفت دریافتی از ایران تامین کند و همچنان به مذاکره با امارات متحده عربی و عربستان سعودی برای پر کردن بقیه ظرفیت آن ادامه می دهد. به گفته منابع دارای آگاهی مستقیم از این موضوع، قرار است دومین محموله نفت خام خریداری شده از ایران که توسط شرکت بهارات پترولیوم تهیه شده، حدود ٢٥ اکتبر (چهارم آذرماه) وارد هند شود. سید محسن قمصری، مدیر امور بین الملل شرکت ملی نفت ایران، مجموع صادرات نفت و میعانات گازی ایران را در ماه ژوئیه دو میلیون و ٧٤٠ هزار بشکه در روز و سهم میعانات گازی از این مقدار را ٦٠٠ هزار بشکه در روز اعلام کرده است. ]]> پتروشیمی Fri, 14 Oct 2016 10:26:51 GMT https://www.neconews.com/vdchzqnq.23nkwdftt2.html