کد مطلب: 100283
 
سالی که گذشت، سالی که در پیش است
آیا مسیر انعقاد قراردادهای جدید هموار می شود؟
 
اگرچه وعده انعقاد ۱۰ قرارداد نفتی در سال گذشته تحقق نیفت، اما در آخرین روزهای سال دو قرارداد منعقد شد تا وزارت نفت اندکی از انتقادات بکاهد. اما آیا این به معنای هموار شدن مسیر انعقاد قراردادهای بیشتر است؟
تاریخ انتشار : يکشنبه ۱۹ فروردين ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۳۷
اگرچه وعده انعقاد ۱۰ قرارداد نفتی در سال گذشته تحقق نیفت، اما در آخرین روزهای سال دو قرارداد منعقد شد تا وزارت نفت اندکی از انتقادات بکاهد. اما آیا این به معنای هموار شدن مسیر انعقاد قراردادهای بیشتر است؟
به گزارش نکونیوز، پس از آنکه قرارداد توسعه فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی در تیرماه سال گذشته با کنسرسیومی به هدایت شرکت توتال فرانسه، طبق الگوی جدید قراردادهای نفتی - که پیش تر آی پی سی نامیده می شد و بعد به قراردادهای بیع متقابل تکامل یافته تغییر نام داد و در نهایت به عنوان الگوی جدید قراردادهای نفتی شناخته شد – منعقد شد، امیدها برای افزایش سرعت انعقاد قراردادهای جدید افزایش یافت. همان روزها بود که بیژن زنگنه وزیر نفت از احتمال انعقاد ۱۰ قرارداد جدید نفتی تا پایان سال سخن به میان آورد که اگرچه صرفا یک احتمال بود، اما به دلیل بزرگی عدد، پیشبینی می شد لااقل بیش از نیمی از آن تحقق یابد. اما مسیر، دشوارتر از آن بود که پیشبینی می شد و صرفا در آخرین روزهای اسفند ماه بود که دو قرارداد جدید منعقد شد. ۲۳ اسفند مراسم امضای قرارداد توسعه میادین آبان و پایدار غرب میان شرکت ملی نفت ایران زاروبژنفت روسیه و شرکت دانا انرژی برگزار شد و قرارداد توسعه و بهره‌برداری میادین نفتی سپهر و جفیر بین شرکت‌های ملی نفت ایران و گسترش انرژی پاسارگاد نیز ۲۷ اسفند امضا شد تا از بین ۱۰ قرارداد وعده داده شده، تنها امضای دو قرارداد تحقق یابد.
اگرچه انعقاد دو قرارداد جدید را یکی با شرکتی روسی و دیگری در مسیر اعتماد به شرکتهای ایرانی با یک شرکت ایرانی منعقد شده باید به فال نیک گرفت اما این به معنای نادیده گرفتن مسیر ناهموار انعقاد قراردادهای جدید نفتی نیست. چندین تفاهمنامه مطالعاتی ظرف ۱۸ ماه گذشته بین ایران و شرکتهای مختلف از جمله شرکتهای غربی امضا شده اما به غیر از این دو مورد هیچکدام به نتیجه مثبتی نرسیده است و در این دو مورد هم پای هیچ شرکت غربی در میان نیست و اینها نشان می دهد مسیر انعقاد قراردادهای جدید همچنان ناهموار است.
اگرچه قرار بود سال گذشته پس از قرارداد با توتال ده قرارداد جدید منعقد شود، اما فقط دو قرارداد منعقد شد و چشم انداز سال ۹۷ هم آنقدر روشن نیست که امیدوار باشیم حتی مجموع قراردادهای منعقد شده در سالهای ۹۶ و ۹۷ به ۱۰ قرارداد برسد. از سویی دیگر اردیبهشت ماه باز هم قرار است دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا درباره برجام تصمیم بگیرد و از آنجا که ترامپ روی خوشی به برجام نشان نمی دهد، تهدیدات آمریکا بر ضد شرکتهای غربی افزایش می یابد و این یعنی زور اقتصادی آمریکا، به حمایت سیاسی اتحادیه اروپا از برجام غلبه بیشتری دارد.
وزارت نفت باید هر چه زودتر به فکر تعیین تکلیف میادین توسعه نیافته و معطل بویژه لایه نفتی پارس جنوبی و آزادگان و ... باشد و بیش از این در انتظار شرکتهای غربی نماند که دولت دوم روحانی نیز در چشم بر هم زدنی همچون دولت اولش تمام می شود. معطل ماندن برای بازگشت شرکتهای غربی به پروژه های نفت و گاز ایران، همانطور که در دوران پیش از برجام هم اشتباه بود، در دوران پسابرجام که تهدیدات آمریکا با تغییر دولت دموکرات به جمهوریخواه، افزایش یافته، بیش از گذشته اشتباه است و بیش از این جایز نیست با امیدهای واهی، فرصتها را از دست بدهیم.
Share/Save/Bookmark


نام :
نام خانوادگی:
آدرس ايميل :
نام کاربری :
کلمه عبور:

نفت برنت

۶۳.۷

نفت خام وست تگزاس ( $/ بشکه )

۶۰.۱۲

نفت خام اوپک

۶۱.۵۲

گاز طبیعی- نایمکس Mbtu/$

۳.۱۳

طلا (دلار/ اونس )

۱۲۷۸.۹

سنگ آهن- دلار/تن

۶۲.۷۴

مس- دلار/پوند

۳.۱۵